De hele dag ruziemaken, eten, filosoferen en roken

Le premier jour du reste de ta vie. Regie: Rémi Bezançon.

Soms lijkt het me heerlijk om een Franse familie te zijn. Lekker de hele dag over het leven filosoferen, daarna een beetje slap ouwehoeren of ruzie maken, dan aan tafel en nog meer praten. En de hele dag roken natuurlijk. Ik ben beslist niet de enige die er zo over denkt, anders waren Franse familiedrama’s niet zo’n hit.

Het voornaamste dat Le premier jour du reste de ta vie aan die formule heeft toe te voegen, is dat het aloude verhaal van familiale verwijdering en verzoening, verteld is vanuit verschillende personages en perspectieven. Vader en moeder Duval en hun drie jongvolwassen kinderen worden gevolgd gedurende een cruciale dag in hun leven, waardoor er met behulp van flashbacks een redelijk compleet beeld van het gezin gedurende de afgelopen twintig jaar ontstaat.

De cruciale gebeurtenissen in dit soort films: de dood van een familielid, een bruiloft, een eerste kus. De catharsis komt door het besef dat ze ondanks alles wel erg veel van elkaar houden.

Eigenlijk zijn deze mensen te gewoontjes om een hele film over te maken. Toch blijft Le premier jour op onderdelen wel boeien. Door het spel van vader Jacques Gamblin bijvoorbeeld, in wiens keuze om als zoon van een keurig burgerlijke vader taxichauffeur te worden een klein drama schuilgaat. In de aaneengeregen anekdotes schuilt soms een plezierige lichtvoetigheid. Dat dochter met afgrijzen aanziet hoe moeder een tweede jeugd beleeft, wordt met één shot van haar gescheurde spijkerbroek duidelijk. Dat de film ook thema’s als ouder worden en vergankelijkheid aanstipt, mag de toeschouwer gelukkig zelf concluderen.

Dana Linssen