Dans als een vlinder, steek als een bij

Als je in de hoek zit waar de klappen vallen, dan kan je het beste doen wat Muhammad Ali deed tijdens de roemruchtige rumble in the jungle, zijn gevecht tegen George Foreman in 1974. Ali incasseerde de zware stoten van de beul Foreman totdat de laatste zo moe was, dat hij alsnog door Ali kon worden geveld. Misschien is dat ook wat ING kan doen. De bankverzekeraar lag deze week zwaar onder vuur op de beurs, maar kon weinig anders dan de klappen gelaten laten neerdalen.

Hoe erg de slagenregen was? Op het dieptepunt dinsdag was ING nauwelijks meer waard dan toen het begin jaren negentig, door een fusie tussen Nationale Nederlanden en NMB Postbank tot stand kwam. Er zijn meer eigenaardigheden: de koers zakte eergisteren zo ver weg dat hij zo’n beetje gelijk was aan de winst per aandeel over de meest recente vier kwartalen. De bankverzekeraar had daarmee een koers-winstverhouding van iets meer dan één. En op basis van het meest recente dividend zat er op elk aandeel een ongelofelijk hoog dividendrendement van 45 procent.

Dat is inderdaad moeilijk te geloven, en het is ook niet echt waar. De verwachte winst van ING over 2009 wordt natuurlijk veel lager, en op basis daarvan heeft de bankverzekeraar een koers-winstverhouding van rond de 3. Ook niet slecht trouwens, als instapmoment. Mocht ING dividend uitkeren, in een zelfde verhouding tot de winst per aandeel als voorheen, dan bedraagt het verwachte dividendrendement op een aandeel een kleine 17 procent.

Waarom stapt er dan niemand in? Dat heeft vooral te maken met zaken die opmerkelijk genoeg vooral buiten ING zelf liggen. Vorig jaar kende op de financiële markten episodes waarin banken niet zozeer werden beoordeeld op hun absolute gezondheid, maar op hun relatieve gezondheid: hun eigen vermogen ten opzichte van de concurrentie. Zo ontstond een schoonheidswedstrijd, waarvan de verliezer genadeloos werd afgestraft. ING bewoog zich de afgelopen week in die richting. Hoe lager de koers hoe moeilijker het wordt om, mocht dat nodig zijn, eigen vermogen aan te trekken, en hoe lager dus de koers. Tot er nog maar een vermogensverstrekker overblijft, en dat is de staat. Zo speculeert angst voor nationalisering een bank richting diezelfde nationalisering.

Het enige dat ING kan doen is in de boksring de klappen opvangen en overeind proberen blijven tot de belagers murw zijn. En dan? Mocht de bank het zelfstandig overleven, kan topman Jan Hommen op zijn beurt proberen toe te slaan. Dans als een vlinder, steek als een bij.

Maarten Schinkel