Schuchtere stem van Lamontagne

Pop. Ray LaMontagne. Gehoord: 23/2 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 27/2 Tivoli, Utrecht; 28/2 Paradiso, Amsterdam.

Ray LaMontagne’s muziek is toegankelijk, hijzelf is schuchter. En zo stond maandag op het toneel van een uitverkocht Paradiso, Amsterdam, een zeskoppige band, maar was de ster van de avond nagenoeg onzichtbaar. Half in het donker en verstopt achter een brede baard zong Ray LaMontagne met een stem die je lijkt te willen omhullen als een grote jas.

De nu 35-jarige LaMontagne heeft zijn neiging tot kluizenaarsschap ooit overwonnen dankzij een liedje van Stephen Stills. Hij werkte toen in een schoenenfabriek, maar door Stills’ Treetop Flyer wilde hij muziek maken.

Hij begon eigen liedjes te schrijven en debuteerde in 2004 met de cd Trouble. Inmiddels is vorig jaar zijn derde cd, Gossip In The Grain, verschenen. In zijn liedjes verwerkt LaMontagne de Amerikaanse muzikale tradities van country, soul en folk tot iets dat van alle tijden had kunnen zijn, uit de jaren zeventig bijvoorbeeld. Behalve dat de muziek bij LaMontagne eigentijds kristalhelder klinkt. In Paradiso was het prachtig hoe de zes muzikanten, waaronder pedal-steel, drums en keyboards, op hun zachtst leken te spelen. De vervluchtigende klanken van de pedal-steel smolten samen met die van de keyboards en de met kwastjes bespeelde drums. De verfijning van bijvoorbeeld Winter Birds en I Still Care For You werd doorbroken met het opruiende You Are The Best Thing, waarvan de soulvolle blazers van de cd, nu waren vervangen door een puntig gitaarriff, en het stevige Meg White (een eerbetoon aan de drumster van White Stripes).

De stem van de schuchtere LaMontagne is uitnodigend en vol; nu eens ruig raspend, dan weer smekend. De meisjes bij het podium gilden. Maar LaMontagne liet zich niet afleiden, tussen de nummers zei hij hoogstens: „1,2,3,4”.