Dogmafilm van Hollywoodveteraan

Rachel Getting Married. Regie: Jonathan Demme. Met: Anne Hathaway, Rosemarie DeWitt, Bill Irwin, Tunde Adebimpe, Debra Winger. In: 2 bioscopen. ****

Kym (Anne Hathaway) is een irritante vrouw: ze is narcistisch, onaardig, ongemanierd; overal waar ze komt eist ze alle aandacht op. Aan het begin van Rachel Getting Married wacht ze buiten bij de ontwenningskliniek waar ze al maanden verblijft op haar vader. Ze krijgt een weekend vrij om het huwelijk van haar zus Rachel bij te wonen.

Het contact tussen vader en labiele dochter is wat onwennig. En eenmaal thuis volgt een van de mooiste momenten van de film. Kym dwaalt door alle vertrekken, waar zich al wat gasten hebben verzameld, en loopt de trap op naar boven. De camera volgt haar. Vanachter haar rug zien we haar oude slaapkamer, met wat beestjes op bed gedrapeerd. Op de geluidsband horen we een flard muziek die van beneden komt, waar de bruiloftsmusici aan het repeteren zijn. Kym kijkt om met een blik die het midden houdt tussen berusting - haar jeugd is voorbij - en verlangen naar de momenten die voorgoed voorbij zijn.

Kym heeft dan een grote bek, niets menselijks is haar vreemd. Zonder dialoog maakt regisseur Jonathan Demme duidelijk dat Kym haar plaats in dit gezin moet heroveren, dat de wereld zonder haar genadeloos verder is gegaan.

Demme staat bekend om zijn grote, verzorgde Hollywoodfilms als The Silence of the Lambs (1991) en Philadelphia (1993). Met Rachel Getting Married slaat hij een nieuwe weg in, eentje die aansluit bij zijn recente documentaires als The Agronomist en Jimmy Carter, Man from Plains (over oud-president Carter). Daar werkte hij voor het eerst met digitale camera’s en dat is hem duidelijk bevallen. Rachel Getting Married is deels volgens de Dogmaregels gefilmd: zo wordt de muziek live op de set gemaakt en niet - zoals gebruikelijk - achteraf toegevoegd. Demme voegde er ook zijn eigen regels aan toe. Zo waren er vooraf geen acteursrepetities en wist cameraman Declan Quinn niet welke opnames hij zou maken. Hij en Demme wilden dat de film eruit zag als „the most beautiful home movie ever made”. Deze ‘intieme’ documentairestijl werkt prima, geholpen door uitstekend spel van de cast. Dat de film niet perfect is, komt door het conventionele scenario van Jenny Lumet, dochter van filmmaker Sidney Lumet. Ze schrijft scènes die teveel op elkaar lijken: hoe vaak moet je duidelijk maken dat de bruid Rachel niet blij is dat alle aandacht naar het zwarte schaap Kym gaat?