Haar dialectcoach, haar kapster en Leonardo DiCaprio

Het leukst van de Oscars zijn de achter-de-schermen-filmpjes, waarin je filmsterren gewoon menselijk gedrag ziet vertonen zoals: drinken uit waterflesjes, hun armen tegen hun lichaam gedrukt houden omdat ze er net achtergekomen zijn dat ze een enorme zweetplek hebben, en mobiel bellen met hun moeder.

Dat laatste zag ik Kate Winslet doen in een filmpje op Oscar.com. Ze stond achter het decor met een journalist te praten, haar Oscar in haar hand, en zei toen ineens geschrokken: ‘Ik moet mijn moeder bellen!’ Even later zag je Kate, verdekt opgesteld in een hoekje, met een mobiel tegen haar oor aangeklemd.

Het was een ontroerend moment. Maar het haalde het niet bij Kate’s optreden bij de Golden Globes, een maand geleden. Toen won ze ook al de hoofdprijs, en begon te hyperventileren. Ze bleef tijdens haar hele toespraak buiten zinnen en bedankte onder anderen haar dialectcoach, haar kapster, een overleden Britse schrijver en Leonardo DiCaprio, en allemaal even hartstochtelijk (‘Leo, ik hou zoveel van je! Ik hou al dertien jaar zóveel van je!’). Toen ze Angelina Jolie wilde bedanken, kon ze niet meer op haar naam komen.

Heel af en toe stopte Kate even, en dan zei ze hardop tegen zichzelf ‘OK, gather’, wat zoiets betekent als ‘Oké, rustig.’

De Britse pers vond het vreselijk, dat gehijg, gehuil en geratel, en schreef er boze artikelen over. Een Britse ster hoorde zo’n gouden beeld koeltjes in ontvangst te nemen, of er Europese, ironische grapjes over te maken. Het gedrag van Kate was Amerikaans. Met andere woorden: walgelijk.

Die Britten begrijpen niet dat een Oscar of een Golden Globe krijgen het allermooiste moment is voor een acteur – niet vanwege de prijs zelf, maar omdat je al je lessen van de toneelschool in je bedankspeech kan gooien, al je emoties, en al die fantastische gezichtuitdrukkingen die je al jaren voor de spiegel oefent.

Ook ik oefen mijn Oscarspeech al jaren, in bed, als ik ’s nachts niet kan slapen. Voor welke hoofdrol ik hem zal moeten houden, weet ik nog niet, maar ik heb hem klaar. Met een lach en een traan, en onverwachte mensen die bedankt worden (mijn oude overbuurmeisje).

Kate vertelde zondag dat zij haar Oscarspeech al vanaf haar achtste had geoefend voor de spiegel in de badkamer, met een shampoofles als Oscar. Ze keek daarbij alsof dat heel vreemd was, maar het is heel gewoon gedrag, dat al bij de oermensen voorkwam. Net als water drinken en zweten.