Verdekt opgesteld achter mijn grote porseleinen varken

Op dag eenentwintig van mijn nieuwe, samenwonende bestaan zei mijn vriend tegen mij: ‘Ik heb mijn Dolby Surround Sound-systeem aangesloten.’

Ik denk dat dat een mijlpaal was. Je weet volgens mij pas zeker dat je met een man samenwoont als je op een dag thuiskomt en er ineens een Dolby Surround Sound-systeem is aangesloten. Ik begon nerveus om me heen te kijken, want ik hou niet van elektrische apparaten die in het zicht staan. Maar dat weet mijn vriend. Dus vond ik pas na een hele tijd zoeken een paar boxjes van het Dolby Surround Sound-systeem. Eén boxje stond verdekt opgesteld achter mijn grote porseleinen varken. Een ander boxje was verstopt achter de rookmelder. De rest heb ik nog niet gevonden.

Dat is liefde: dat iemand een hele middag bezig is om de kleine boxjes van zijn Dolby Surround Sound-systeem voor je te verstoppen.

Die avond moest er dus een film gekeken worden. The Shining, opperde mijn vriend monter. Die had hij al lang niet gezien, en het leek hem een ideale film om met geluiden die van voor, achter en opzij tot ons kwamen, te bekijken.

Ik had The Shining alleen in stukken gezien, op tv. Nooit langer dan twee minuten, want dan zapte ik alweer weg uit doodsangst. Het manische gezicht van Jack Nicholson dat door een gat in een deur kijkt die hij daarvoor heeft doorkliefd met een hakbijl, en die dan gilt: ‘Heeeeere’s Johnny!’ Of een lift waaruit een oceaan van bloed komt. Of een klein kind dat met een eng stemmetje praat en door een doolhof rent.

Nee, ik had genoeg van The Shining gezien om te weten dat het niet echt een film voor mij was. Maar ja, dat boxje. Achter dat porseleinen varken. Dan moet je toch iets terugdoen.

We keken de film tot diep in de nacht. Bij sommige scènes concentreerde ik me maar op mijn kop thee, of op een kussen op de bank. Op willekeurige momenten zei ik: ‘Goed shot’ of ‘Wat een mooie muziek’. Maar het was natuurlijk één grote marteling.

Toen we eindelijk gingen slapen, nadat de oceaan van bloed uit de lift gegutst was, zei ik: ‘Eén ding. Als ik vanavond naar de wc moet, maak ik je wakker. En dan moet je mee de gang in.’

‘Oké’, zei hij, en stelde verder geen vragen. Dat is ook liefde.

Lees méér Aaf op de website: nrcnext.nl/aaf