Het leven van Socks

Socks, de kater van de Clintons, haalde zaterdag met zijn overlijden teletekst. Mijn kat keek er jaloers naar. Zou haar die eer ook gegund worden als het zover was? Ik moest haar teleurstellen. Alleen presidentiële dieren halen het nieuws – en dan nog maar in korte, met een zweem van olijkheid geschreven berichten.

Toch is het kattenleven van Socks te interessant om met een meewarige glimlach af te doen. Het is een veelbewogen leven met dramatische pieken en dalen. Socks heeft nooit kunnen vertellen hoe hij erop terugkijkt, maar ik vermoed dat het met zéér gemengde gevoelens was.

Ik schreef in deze rubriek al eens eerder over Socks, om precies te zijn op 3 april 2000. Ik had toen in de talkshow van David Letterman een interview gezien met Hillary Clinton. Hillary gaf op een vraag van Letterman toe dat ze bij Socks de nagels hadden uitgetrokken, omdat hij het antieke meubilair in het Witte Huis beschadigde. Nagels uittrekken (dus niet knippen), schreef ik, is voor een kat zoiets als een castratie, iets waartoe Hillary toch ook niet bij Bill was overgegaan, hoewel daar destijds meer reden voor leek.

Achteraf kunnen we vaststellen dat dit incident niet op zichzelf stond. De liefde van de Clintons voor Socks was bekoeld. Hoe heeft het zover kunnen komen? Daarover tasten we in het duister, maar ik vermoed dat die nagels er veel mee te maken hebben.

Arme Socks, de idylle was zo mooi begonnen.

In 1991 was hij door de Clintons geadopteerd, nadat hij in de armen van dochter Chelsea was gesprongen toen ze het huis van haar pianoleraar in Little Rock verliet. Bill was toen nog gouverneur van Arkansas. Twee jaar later werd hij president en verhuisde hij met zijn gezin, inclusief Socks, naar het Witte Huis.

Er breekt voor Socks een ware glorieperiode aan. Hij wordt de bekendste kat van de Verenigde Staten, van de hele wereld eigenlijk. Hij wordt op scholen en in ziekenhuizen getoond, is een belangrijk personage op de website van het Witte Huis en groeit uit tot de favoriete kat van allerlei cartoonisten.

Bill en Hillary laten zich graag met hem fotograferen. Op talloze foto’s is te zien hoe Bill, lopend in de tuin van het Witte Huis, hem op zijn schouder of in zijn hals heeft gelegd. Eén detail op deze foto’s is niet onbetekenend: Socks zit altijd vast aan een riempje, hij mag niet los in de tuin rondlopen. De eerste schaduw is over zijn leven gevallen.

In 1997 breekt een soort vertrouwenscrisis uit tussen hem en de Clintons. Zij halen een grote, chocoladekleurige labrador retriever, genaamd Buddy, in huis. Socks háát Buddy. „Al op het eerste gezicht, en voor altijd”, zei Hillary later. En Bill: „Ik heb het beter gedaan met de Palestijnen en de Israëliërs dan met Buddy en Socks.” Er is een foto waarop Bill, samen met een persfotograaf, wanhopig probeert een woedende Socks en Buddy uit elkaar te houden.

Het einde is, ik kan het ook niet helpen, ronduit tragisch. Als de Clintons in 2001 het Witte Huis verlaten, mag Buddy met hen mee en wordt Socks overgedaan aan secretaresse Betty Currie. Onder haar hoede ook is Socks, bijna 20 jaar oud, nu aan kaakkanker overleden.

Maar God straft, zoals bekend. Want Buddy stierf al eerder. Hij werd in 2002 bij het vakantieverblijf van de Clintons overreden. Een kat inruilen voor een hond, er zijn grenzen.