Topcriminele octopus

Biologen hebben het dierenrijk nogal gek ingedeeld. Ze kijken vooral naar het uiterlijk en het skelet van dieren. Hebben ze haren en vier poten, dan zijn het meestal zoogdieren. Hebben ze vinnen en een staart, dan zijn het vissen. Hebben ze zes pootjes, dan hebben we te maken met insecten. Maar het is veel leuker om dieren naar hun innerlijk, naar hun eigenschappen in te delen. Bijvoorbeeld: lieve en gemene dieren. Of: stuntelige, nurkse, besluiteloze en zeurderige dieren. Probeer bij elke eigenschap maar een dier te bedenken.

Slimme dieren, dat is ook een lollige groep. Daarin zitten vanzelfsprekend de mens, de dolfijn en de aap. Maar, zoals biologen in Nieuw-Zeeland merkten, de octopus hoort er ook bij. Ze hadden een octopus in een groot aquarium gestopt met een klep erop. Naast een aquarium met rivierkreeftjes, waarvan er iedere nacht eentje verdween.

Ja, jij snapt hem natuurlijk al, maar die biologen begrepen er eerst niks van. Iedere ochtend zat de octopus in een hoek van zijn aquarium te doen alsof er niks was gebeurd. En de klep van zijn aquarium en van dat van de rivierkreeften zat gewoon dicht.

Het raadsel werd opgelost toen de octopus op een nacht op heterdaad werd betrapt. De biologen zagen hoe hij de klep van zijn bak open maakte en kruipend inbrak bij het belendende aquarium. Nadat hij zich één van de buren goed had laten smaken, deed hij op weg naar zijn eigen aquarium de kleppen weer keurig dicht.

De octopus bleek bij zijn nachtelijke rooftocht heel pienter. En je zou hem ook kunnen indelen bij de ordentelijke dieren, omdat hij de kleppen netjes dichtdeed. Maar hij valt ook onder de topcriminele dieren, omdat hij de sporen van zijn inbraak secuur had uitgewist. Zijn skelet zegt in dit geval niets over het dier: dat heeft de octopus niet.