Rust roest

Samen met pa naar het Scheveningse Circustheater, voor de wereldkampioenschappen gewichtheffen. We schrijven 1949 en daar liep Pietertje van der Kruk (nu 67) frontaal tegen zijn levenslange passie voor die sport aan. In de crisisjaren duwde, trok en stootte vader gewichten, maar hij trainde nooit met zoonlief – daarvoor ontbrak hem na een zware werkdag elke puf. Pietertje werd lid van krachtsportvereniging Sandow, vernoemd naar Eugen Sandow, de destijds sterkste man van de wereld én uitvinder van het bodybuilden. De eerste wedstrijd was in 1956, een jaar later werd hij al Nederlands jeugdkampioen. Ook de disciplines kogelslingeren, worstelen, kogelstoten en discuswerpen werden beoefend. Voor de beruchte Spelen van Mexico-Stad in 1968, waar honderden demonstranten werden afgeslacht, moest een keuze worden gemaakt. Het werd gewichtheffen en Piet behaalde de negende plaats. Dagelijks werd een brief naar vader geschreven, die er weer eentje terugstuurde en nog steeds ontbreekt Piet de moed om ze na zoveel jaar te herlezen. In de jaren zestig kende hij zijn glorietijd, in elke minuut zat richting en doel en wat zijn ze toch voorbijgevlogen! Piets wedstrijdcarrière stopte in 1969, maar hij traint onverminderd door tot de dood moge volgen en is daarvoor wekelijks in het krachthonk van het Delftste AV 40 te vinden. Traint daar samen met zoon Niels, kogelstoter en discuswerper – gezegend met het imposante postuur van zijn vader.

Dit is de twintigste aflevering in een serie over sporten op leeftijd.