Column

Geverfde vogels

Ik kijk televisie en zie de Utrechtse burgemeester Aleid Wolfsen. Hij heeft het over een probleem en het is ongetwijfeld een maatschappelijke kwestie die ons allemaal aangaat. Ik luister niet. Ik luister niet omdat ik kijk. Ik kijk naar Aleid Wolfsen en ben volledig van de leg. Ik kijk naar zijn haar. De kapper is een beetje uitgeschoten met de verfkwast. Een beetje? De burgemeester ziet er verschrikkelijk uit. Hij lijkt wel doodziek. Ik vraag me af of hij kinderen heeft. Ik hoop het niet. Dit kun je je kroost niet aandoen. Of het moet voor een Unox-reclame zijn. Dat papa opeens zijn midlife-toupet afzet en met het gezin aan de boerenkool met worst gaat. Anders is het kindermishandeling. Ik denk zelfs aan uithuisplaatsing. Wat is er gebeurd met Aleid? Wie kwam op dit rampzalige idee? Zijn vrouw? Hijzelf? Stelde de kapper hem voor om iets spannends met een kleurtje te doen?

Lacht iemand hem uit? Begon zijn secretaresse spontaan te proesten? Hoe reageerde de gemeenteraad? De wethouders? Zijn chauffeur? In plat Utrechts? Haaad je een blinde kaaaper, jochie? Er moet toch door iemand tegen hem gezegd zijn dat dit er niet uitziet. Of is er echt niemand meer eerlijk tegen je in zo’n positie?

Er heerst een mannenhaarverfepidemie en vooral jongens van om en nabij de vijftig zijn er mee besmet. Bij velen staat het haar treurig in de menie. En niemand zegt dat ze voor lul lopen. Niemand vertelt ze dat het er niet uitziet. Dat alle vrouwen getroffen worden door een hele droge doos.

Afgelopen week zag ik meneer Kaktus op tv. De goede man komt terug in die functie. Hij had zijn haar laten verven door een paar dronken Polen, die zelf aan het mengen waren geslagen. Het was onthutsend. Hij joeg jaren geleden mijn kinderen al de stuipen op het lijf, maar als hij nu weer in zijn pyjama op de buis komt vrees ik landelijke paniektaferelen als onlangs in Weesp en toentertijd in Oude Pekela. Even later lachte Henny Huisman me in een reclamespot toe. De schat heeft zijn haar door een Ierse dorpsbarbier laten doen. En deze man moet Henny heel erg haten. Weer later zag ik een zekere Sjuul Paradijs, een onverstaanbare corpsbal met een missie. Hij had het over een nieuwe omroep waar rechts Nederland erg aan toe is. Ook hij zag er geverfd en beroerd uit. Erger dan Henny? Dat kan niet. Wel erger dan John de Mol.

Natuurlijk kan ik nog veel meer namen noemen. Zap een seconde langs RTL-Boulevard en de sneue liters Histor spoelen uit je flatscreen. Zelfs jonge gozers zijn daar al begonnen met het zielige kwastje. Bij die roddelhomo’s snap ik het nog. Die punten volgens mij ook hun schaamhaar regelmatig bij en leggen op feestdagen vlechtjes in hun okselhaar, maar de gewone Hollandse hetero’s gaan toch niet met een kleurtje in de weer? Wij laten ons toch grootmoedig slopen door de natuur? Wat is er tegen een verweerde kale kop?

En het zijn niet alleen de BN’ers. Hele kantoren zijn tegenwoordig gevuld met geverfde mannen. Ze denken zelf dat ze er mooi uitzien, maar achter hun rug ligt het hele kantoor donkerblauw van het lachen. Viagrablauw is in dit geval een beter woord. Directeur al gezien? Chef vanochtend herkend? Ondertussen hebben deze winterschilders geen idee waarom ze Ferry Mingele genoemd worden. Zoveel praat ik toch niet over politiek?

Hoe worden deze mensen oud? Ik bedoel echt oud. Hoogbejaard dus. Sjouwt er over een aantal jaren een kudde Eddy Wally’s door de straten? Het lijkt me eerlijk gezegd ook wel weer aandoenlijk.

En dan natuurlijk de politici. Ik was de laatste tijd redelijk gecharmeerd van D66. Komt vooral door Alexander, die de gebleekte Wilders stevig van repliek dient. Maar ook Pechtold is voor de bijl gegaan. Ook hij heeft zijn hoofd lelijk in de verf gezet. Erg? Ja! Heel erg zelfs. Gratis advies? Met spoed afbijten die handel. Waarom? Daarom. Kwestie van kleur bekennen.