CSI: New York

Dit spel gebaseerd op hitserie CSI: New York is makkelijker dan tijddodingsspel Patience. Het is laagdrempeliger en veel minder uitdagend dan het standaard met Windows meegeleverde kaartspel en er zit zelfs bijna minder beweging in. Volgens het begeleidende tromgeroffel kan de speler „in de huid kruipen van de helden uit de serie”, „verdachten ondervragen”, „codes breken” en meer van zulks moois. Het spel wordt ook toegankelijk genoemd. En eigenlijk is alleen dat laatste echt waar.

Elke speler die na 1990 nog wel eens een willekeurig spel in de thuiscomputer heeft gestopt, komt met CSI: New York van een koude crime scene thuis. Het is een tenenkrommend simpel klikspel, waarbij de speler op teksten klikt om het spel voort te laten gaan en werkelijk geen enkele invloed kan uitoefenen op het spelverloop. Het „rechercheonderzoek” is volledig voorgekookt; ondervragingen behelzen niet meer dan het klikken op vooraf geselecteerde zinnen. Tijdens de hoekige monologen staat de persoon die ze uitspreekt als een wassen beeld op het scherm.

CSI: New York doet in de verte denken aan het stokoude Police Quest en andere adventuregames van Sierra, die in de tweede helft van de jaren tachtig furore maakten. Dat komt vooral door de technische beperktheid, de klikbare tekstblokjes en door de lineaire ontwikkeling. Maar zelfs in Police Quest (uit 1987!) kon de speler nog door de stad rijden, weliswaar met een blokje van bovenaf, maar toch. Ook ontbreken de grappige details en slimme oplossingen die de grafisch beperkte spellen van weleer uitdagend maakten.

Een simpel spel kan ook in een tijd van interactieve avonturen in een mooi 3D-landschap voor spelplezier zorgen, van blokken stapelen in Tetris tot blokjes eten in mobiele-telefoonhit Snake. Maar het moet wel met plezier zijn gemaakt, door mensen die eer in hun werk leggen. Daar kan bij CSI: New York nooit sprake van zijn geweest. Het „codes breken” blijkt te bestaan uit kinderlijk eenvoudige varianten op puzzels als sudoku, zoek-de-verschillen en Memory en bij het „reconstrueren van gezichten” kan de speler kiezen uit slechts een handvol extreem eenvoudige variaties.

Het leeuwendeel van het spel bestaat uit het aanklikken van alle voorwerpen in een ruimte onder het mom van crime scene investigation. Mocht de speler ooit één voorwerp over het hoofd zien, dan is er een belachelijk behulpzame ‘hint’-knop. CSI: New York is geen spel, maar een excuus om een plastic doosje met daarop de titel van een populaire tv-serie voor 30 euro in de winkel te kunnen leggen.