Amerongen - Rhenen

Het is een ideale dag om jarig te zijn: zon, wind, licht en wolken doen stoelendans in het landschap, dat zich eens lekker uitrekt na een nachtje vorst. Licht en schaduw hangen slingers in het gras. Ze spelen verstoppertje tussen de bomen, en haasje-over op de bospaden. Ze glijden over het doffe ijs op de sloten en op de slotgracht van Kasteel Amerongen.

De legendarische Anita is niet jarig, en ik ook niet. Maar van een potje party-crashen is nog nooit iemand slechter geworden. Dus dat doen we.

We kachelen om dat kasteel heen, het staat in de steigers, maar dat geeft niet, dat kan dit elegantie-ding hebben. We juichen de schwung van het open land erachter toe en we zijn kinderachtig tevreden met de vloot sneeuwklokjes (de eerste!) aan zijn voet. We lopen een eind de verkeerde kant op. Maar we komen tot inkeer en hebben de juiste richting te pakken, langs de kerk met de Wilhelminaboom (achter een hekje met koperen portretten van de meisjesjonge koningin).

Hè hè.

Wat een uitzicht. Op verdronken kluiten, en plassen, en riet met ijspluimen. Uit dat riet vliegt een zilverreiger op.

De legendarische Anita ziet dikke punten aan de beukentwijgen: „’t Is lente, hoor, wat ik je brom.”

We slingeren door het bos. Onverwacht ontrolt zich een vlakte van jewelste. Het is een diepe kom, gevuld met hei en omringd door berkenstammen als dunne krijtjes. Een wit pad doorsnijdt het. Gaan we dat volgen?

In het routeboekje is de vlakte niet te vinden. We zitten verkeerd, we letten niet op, we lieten ons misleiden door de markeringen van twee ándere wandelingen. Ook witrood, net als de onze, dus het duurt nogal voor we dat doorhebben.

We zijn weer op koers. En die vlakte hebben we toch maar mooi wel gezien.

Hè hè.

Een eind verder, na uitzicht over het rivierdal, dat weids is maar ook vol met industrie, cirkelen we alweer rond. Dusdoende vinden we mijn verloren handschoen terug (maar dan waren we hier dus al…) en we zien de mooiste bospaden, eer we eindelijk weer doen wat de bedoeling van deze route is.

Hè hè.

Nu blijven we braaf op koers.

„Meteen de weg vinden is het enige waar mannen beter in zijn. Maar daar hoeven we ons niet voor te schamen”, zegt de legendarische Anita. Ze wijst op het feest van roze wolkjes aan de avondhemel. „En zonder dat verdwalen waren we daar veel te vroeg voor geweest.”

17 km. Kaarten 30, 31, 32, 33 uit: Trekvogelpad. Uitg. LAW-NIVON, Amsterdam, 2003. Bus 50 verbindt elk half uur Rhenen (halte Station) met Amerongen (halte Dorp). Inl. tel 0900 9292 of www.9292ov.nl