Te weinig spel in 'Hotel Al Awali'

Theater Hotel Al Awali, door Productiehuis Brabant. Tekst Hans den Hartog Jager. Regie: Tanya Hermsen. Gezien: 13/2 Verkadefabriek, Den Bosch. Tournee t/m 9/4. Inl: 073-6125579 en www.productiehuis.nl * *

We gaan naar het theater omdat we acteurs aan het werk willen zien, live en van top tot teen. Maar steeds vaker zien we geen vitaal toneelspel maar een ingeblikte film.

Ook in het eerste deel van Hotel Al Awali vervangen videobeelden de actie op de speelvloer. Op het scherm verschijnt een aftandse hotelkamer waarin schimmige figuren rondscharrelen. Ze bewegen schokkerig. Obscure belichting en vage geluiden versterken de surrealistische sfeer.

Als eindelijk wat straaltjes licht op het toneel vallen, blijkt dat de woorden die de film begeleiden niet uit een bandrecorder komen. Twee verdekt opgestelde actrices spreken ze uit, door microfoons en met een Vlaams accent. Hans den Hartog Jager schreef voor Productiehuis Brabant een tekst die in de regie van Tanya Hermsen lange tijd nogal abstract blijft. Over oorlog gaat het, en over journalistiek – maar het is moeilijk om te geloven dat de kinderlijke stem van actrice Lies De Backer de stem van een verslaggeefster is.

Ook in het tweede deel van de voorstelling, als de handeling zich eindelijk naar het toneel verplaatst, blijft De Backers personage irritant. Wie gaat er nou hooggehakt en in een bloot jurkje op oorlogsreportage? En dan dat hysterische spel, zo over de top dat je de angsten van de jonge vrouw Gaby niet meer serieus neemt.

Karlijn Sileghem als cameravrouw Raf oogt echter. Wit van het stof holt zij de hotelkamer binnen: ze heeft zich naar buiten gewaagd, in de door bominslagen geteisterde Saoedi-Arabische stad Al Awali. Háár ontzetting geloof je, terwijl haar daadkracht een professionelere indruk maakt dan het koploze gelamenteer van Gaby.

Hans den Hartog Jager, een kunstkenner, romanschrijver en krantenman, wil iets zeggen over de vervreemding die journalisten ervaren door het waarnemen van de werkelijkheid via camera’s. Dat gevoel brengen hij en Hermsen wel over. Maar de dilemma’s waarvoor journalisten zich in crisisgebieden geplaatst zien, blijven onderbelicht. De makers hadden hun camera scherper moeten stellen.