Narcissen op het bordes van het paleis

Landgenoten!

Hoewel de landlopers nog niet door onze domeinen zwerven en er nog geen bedelaars op de trappen van onze paleizen zitten, slaat de verpaupering in ons koninkrijk toe.

Vijf maanden geleden, bij de opening van de Staten-Generaal op Prinsjesdag, hebben wij op last van onze ministers een troonrede voorgelezen waarvoor wij ons thans diep schamen. Wij hebben toen een rooskleurig verhaal gehouden, waarin het woord crisis niet voorkwam. We lazen alinea’s voor die onze bewindslieden hadden aangeleverd en waar geen koord aan was vast te knopen. Het Huis Lehman, roepen wij in herinnering, was toen reeds gevallen.

‘Nederland kan zelfbewust en met vertrouwen inspelen op de hoge eisen die momenteel aan ons worden gesteld. Wereldwijd zijn er ontwikkelingen waarover mensen zich zorgen maken’, spraken wij in de Ridderzaal uit.

Onze minister-president liet ons uitspreken dat de Nederlandse economie er relatief goed voor stond. Deze week hebben berekeningen van het Centraal Planbureau ons bereikt waaruit wij niet anders kunnen concluderen dan dat ons land er relatief én absoluut helemaal niet goed voor staat.

Voorts zeiden wij: ‘De regering maakt meer ruimte voor ondernemerschap’. Ook kondigden wij aan dat de regering ‘gedurende vijf jaar aan kansrijke bedrijven ondersteuning (zal) bieden bij hun verdere groei’. Was dat de gecodeerde boodschap van wat onze minister van staatsbanken van plan was?

De aankondiging van een overschot op de begroting in 2009 en de geruststellende woorden over de financiering van de AOW die wij moesten uitspreken, blijken de planken volledig mis te hebben geslagen.

Onze ministers hebben ons, kortom, maar wat laten kletsen, excusez le mot, landgenoten. Nu moeten wij machteloos toezien hoe de crisis de welvaart van ons volk aantast. Wij zijn minder rijk dan wij dachten en moeten allen harder en langer werken voor een lager loon of uitkering.

Wij prijzen ons gelukkig dat ons Oranjehuis de privézaken beter heeft geregeld dan onze ministers de staatszaken. Onze zusters hebben veilige plaatsen voor hun vermogensbeheer gevonden. Vanuit ons werkpaleis beheren wij de stichtingen Daffodil Trust en Lysfonds, beide bankrekening houdend op het eiland Guernsey, de tax haven die onder de jurisdictie valt van onze Britse ambtgenote.

Om redenen van privacy bescherming, heeft onze minister-president toegelicht. Daar zijn wij het mee eens. We moeten er niet aan denken dat we bij de bosbanken rekening houden.

Roel Janssen