De hele zaal keek naar Rutger, die een rood hoofd kreeg

Twintig maanden knettergek, het boek van Ella Vogelaar en haar man Onno Bosman, is om vele redenen een belangrijke stap in de wereldliteratuur.

1. Het is in de jij-vorm geschreven. Onno heeft alles opgeschreven wat Ella hem tijdens haar ministerschap heeft verteld, in de jij-vorm. (‘Het mediageweld laat je niet onberoerd.’)

2. In het boek staan verrassende feiten. Bijvoorbeeld dat Ella jaarlijks honderden euro’s aan La Perla-lingerie uitgeeft.

3. Het barst van de anekdotes die zich afspelen bij linkse initiatiefjes met namen als ‘Moedercentrum De Koffiepot’.

4. Het woord ‘knettergek’ is op subtiele wijze in de titel verwerkt.

5. Wouter Bos komt er niet goed vanaf.

Tijdens de presentatie vertelde Ella dat Onno en zij eerder zulke wonderlijke literaire werkjes hadden geproduceerd. ‘Over onze vakanties en trektochten.’ Maar die waren voor privégebruik.

Dit boek was aanvankelijk ook privé bedoeld, en daarom is het zo smeuïg en bizar. Zo schrijft Onno dat hij op een gegeven moment gebeld werd door ene Ton Dane, de ex-psychotherapeute van zowel Onno als Ella. Deze therapeute gaf het volgende advies: ‘Ella moet leren bluffen. Een zelfbewuste teef is tien reuen de baas.’

De reuen was ze niet op tijd de baas. Maar misschien was het juist goed dat Ella haar ontslag kreeg. Ze was sinds november opgebloeid, zag ik bij de presentatie. Ze was gebruind, lachte veel, en kakelde er lustig op los. Ik wist haast zeker dat ze een nieuw La Perla-setje aan had.

In haar nieuwe hoedanigheid zette ze ook moeiteloos Rutger Castricum van GeenStijl, die met zijn internetfilmpje haar ondergang in gang zette, in de hoek. Rutger hing uiteraard bij de presentatie rond met een camera, in de hoop Ella nog een laatste keer als makkelijk doelwit te benutten. Maar Ella riep lachend tegen het publiek: ‘Ik heb net geoefend met hem! En nu ging het heel goed!’

De hele zaal keek naar Rutger, die een rood hoofd kreeg. ‘Vond u dat ook?’ vroeg iemand.

‘Ja!’ zei hij verlegen. ‘Ze stráált! Ze ziet er ontspannen uit!’

Slijmbal.

Maar Ella vond Rutger Castricum allang niet meer interessant. Zij wilde het publiek liever voorstellen aan Fatima Sabah, een gesluierde moslimvrouw aan wie ze haar boek had opgedragen. Fatima was ‘een dijk van een vrouw uit Slotervaart’ die als vrijwilligster ‘van alles uit de grond had getrokken’.

Dat vond ik lekker old school van Ella.

Het komt wel goed met haar. Ze is een zelfbewuste teef geworden.