Voor de vorm een keer naar de Lidl

En van de ene dag op de andere heeft iedereen het gehad met de crisis. Geef toe, eerst was het best leuk. Een beetje mijmeren over ‘dat het ook wel goed was dat het afgelopen was met de graaicultuur’ en ‘dat we al die tijd in een búbbel hadden geleefd’. Dat had wel wat. Het had ook iets noests om voor de vorm een keer naar de Lidl te gaan in plaats van naar Albert Heijn, of om een Euroshopperproduct in je karretje te gooien. Daar kon je ook goede sier mee maken bij vrienden. ‘Ja, ik let een beetje op de prijzen’, was plotseling een zin die heel normaal, zelfs trendy, klonk uit de monden van goedverdienende types.

Voor mij en alle mensen onder de veertig was het My First Crisis. We hebben de vorige crisis alleen heel zijdelings meegemaakt, toen we in de jaren tachtig op school zaten. Toen hoorde je weleens dat er mensen afstudeerden die geen baan vonden. En dat ze dan de hele dag met lelijk geblondeerd haar en puntschoenen in een kraakpand zaten te balen van de maatschappij, het establishment en van de bom. Maar dat probleem was opgelost toen we zelf gingen studeren. Werkeloos balen in een kraakpand kwam er niet van.

Daarom was het een paar maanden geleden wel opwindend, zo’n crisis meemaken. Het leverde ook veel geanimeerde gespreksstof op, als je bijvoorbeeld iemand kende die níét binnen vijf seconden zijn huis verkocht had. En het was veilig. Tenslotte zei Willem Middelkoop elke avond met een stralende lach op tv dat we rustig konden gaan slapen.

Maar nu zegt niemand dat meer. Het triomfantelijke hoofd van Wouter Bos verschijnt niet meer in het journaal. Wel veel shots van de wringende handen van Balkenende. En nieuwsbulletins over de staalindustrie.

De staalindustrie. Dat werd me een beetje te jaren tachtig, te hardcore, te realistisch. Dat je echt mensen voor je ziet die de hekken van een grijze fabriek uitlopen, hun baan kwijt. De crisis is niet meer: ‘Zal ik een nieuw huis kopen, want ze schijnen nu zo lekker goedkoop te zijn’ en ‘Héérlijk, alle hotels in New York hadden plek door de recessie!’

Of recessie – ik las deze week ergens nog een ander woord.

Depressie.

En misschien ligt het aan het woord, maar plotseling is de lol er toch een beetje vanaf.

Lees de columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf