Bloc Party mengt euforie en angst

Pop: Bloc Party. Gehoord: 18/2 Paradiso, Amsterdam. Herh: 19/2. ***

Die Nederlandse bezoeker van het concert van Bloc Party, gisteravond in Paradiso, Amsterdam, had gevoel voor historie: tussen twee nummers gaf hij zanger Kele Okereke een cd van zijn eigen – nog onbekende – band. Okereke beloofde ernaar te luisteren, en wie weet waar dat toe leidt. Want precies op die manier begon in 2003 de opkomst van het Britse Bloc Party, nadat Okereke een demo van het nummer She’s Hearing Voices tijdens een concert van Franz Ferdinand aan zanger Alex Kapranos had gegeven en Kapranos de demo aan een dj doorspeelde.

Bloc Party is sindsdien uitgegroeid tot een verrassend succes. Hier zijn vier bandleden die alle vier hun eigen muzikale ideaal lijken na te streven, en elkaar op een wonderlijke manier toch vinden. Het razendsnelle spel van drummer Matt Ton is de motor van nummers waarin de bas onderhuids vibreert en de gitaar als een sirene mag klinken. Okereke zingt alsof hij zijn paniek maar net kan bedwingen. De liedjes van Bloc Party zijn niet erg melodieus; ze drijven op strak uitgevoerde geluidsexperimenten, die na drie cd’s steeds beter uitgewerkt en kleuriger zijn geworden.

In Paradiso gisteravond leek de muziek te worden opgebouwd uit klankschakeringen, als van een caleidoscoop. Live worden de nummers bovendien nog eens door de mangel van effecten gehaald, zo kreeg de recente single Mercury een andere, transparantere versie. Gitarist Russell Lissack zat op zijn knieën om zijn trefzekere solos te spelen en de Okereke’s stem klonk door vertragingseffect als een onheilspellende spreekstalmeester.

De podiumact was wat statisch, en er is onderling weinig contact. Maar de groep maakt indruk door de wijze waarop ze tegenstrijdige emoties samenvoegt: euforie en angst. Alsof je na een opwindende uitgaansavond naar huis loopt, en huivert door het donker van de straten en de echoënde voetstappen. Die grote stads-verwarring komt bij Bloc Party tot leven.