Middelmatige thriller met een vleugje betrokkenheid

Stella’s oorlog. Regie: Diederik van Rooijen. Met: Maartje Remmers, Javier Guzman, Thijs Römer. In: 15 bioscopen. **

Elk jaar wordt een aantal Telefilms gemaakt: speciaal voor televisie vervaardigde producties die inspelen op maatschappelijke thema’s. En elk jaar komen een paar hiervan een paar weken voor uitzending op de televisie in de bioscoop. Maar waarom eigenlijk? Want waarom zou iemand een tientje betalen voor een middelmatige film die even later gratis op televisie te zien zal zijn?

Neem Stella’s oorlog, een film die ogenschijnlijk een Groot Thema aansnijdt, maar eigenlijk niet meer is dan een gemakzuchtige, doorsneethriller.

In de film wordt een stel vrienden naar Uruzgan gezonden. Onder de soldaten die naar Afghanistan gaan, bevinden zich Stella’s broer en haar vriend Jur (Javier Guzman). Haar broer komt vervolgens om door een exploderende bermbom, waarna Jur last krijgt van het posttraumatisch stresssyndroom. Al snel komt Stella (Maartje Remmers) er achter dat Jur en zijn maten iets te verbergen hebben.

Stella’s oorlog volgt de bekende thrillerformule. Eerst worden beelden geïntroduceerd die spanning en vragen moeten oproepen, die in latere scènes braaf zullen worden beantwoord. Zo zien we aan het begin al dat Stella met hoofdwond en bandage om haar hand voor een vijftal rechters verschijnt. Ook zien we door de soldaten gemaakte video-opnames uit Uruzgan die later een belangrijke rol spelen. Het probleem van deze constructie is niet zozeer dat hij nodeloos ingewikkeld is, maar vooral dat hij zo ongeïnspireerd wordt uitgewerkt. Het is al heel snel duidelijk dat er een geheim is, maar de oplossing wordt tergend lang gerekt.

Als Stella een cruciale video-opname nodig heeft, staat die natuurlijk op de laatste tape uit de doos. Nog dodelijker zijn de talloze ongerijmdheden: zo loopt Stella in de climax opeens rond in de door Jur en zijn makkers gefilmde impressies uit Uruzgan. Vreemd en vooral onnodig.