Gered door blaf en blik

Er bestonden twee soorten WWF in mijn kindertijd. Enerzijds was ik lid van het World Wildlife Fund en sliep ik onder een poster met een panda erop, anderzijds imiteerden mijn broer en ik The Bushwhackers, die op shows van de World Wrestling Federation met kenmerkend armgezwaai het podium betraden. Het waren onze grootouders die ons warm maakten voor ‘catch’. Lieftallige herinneringen heb ik overgehouden aan hoe wij samen juichend opsprongen uit de sofa of ‘ho, ho, ho’ lachten wanneer de ene beschilderde heer in een maillot vanaf de hoogste touwen naar de keel van de andere dook. De daverende ring. Het occasionele bloed. Het neermeppen van de scheidsrechter. Het was toneel, wisten wij, het was niet echt, maar daardoor vergrootte ons respect nog.

Ik heb altijd gedacht „er ooit iets mee te doen”, iets te schrijven met een worstelaar als protagonist. Spierbundels hebben iets aandoenlijks. Wat als zo’n man betaald wordt om te verliezen, ook wanneer zijn dochtertje in de zaal zit? Wat als hij oud wordt?

De uitvoering van mijn plan hoeft niet meer, kan amper nog, nu Darren Aronofsky The Wrestler heeft gemaakt. De film heeft een eenvoudig verhaal maar besprong mij met volle kracht vanaf de bovenste touwen. De knappe details en het ongedwongen plot dragen daartoe bij, maar het is Mickey Rourke als Randy the Ram die de film zo subliem maakt. Kranten staan vol met vergelijkingen tussen de acteur en zijn personage. De eerste was groot in de jaren tachtig, viel door zijn ontspoorde gedrag uit de gratie van Hollywood, bracht vele jaren nagenoeg werkloos en eenzaam door, dromend van een comeback. De andere was groot in de jaren tachtig, lijdt aan een hartkwaal, armoede en eenzaamheid en droomt van een comeback.

Rourke boeit mij. Het is duidelijk dat hij graag over zijn ondergang en wederopstanding praat. Enkele beelden die hij schetst zijn zo melodramatisch dat ze onbedoeld grappig worden. In alle ernst vertelt hij bijvoorbeeld dat hij met de loop van het pistool al tussen de lippen naar zijn chihuahua staarde, die met een blaf en een blik zijn leven redde. Het lijkt alsof Rourke uiterst geloofwaardig overkomt wanneer hij een rol speelt, en overdrijft wanneer hij voor zichzelf moet doorgaan. Het is hem vergeven. The Wrestler laat zien dat het bloed en de menselijkheid echter zijn dan men denkt.