Een Ecuadoriaanse meerkat

Freelance-fotograaf Cris Toala Olivares stelde de vraag, waarna PVV-leider Wilders zijn diplomatieke paspoort liet zien, wat vervolgens door veel fotografen werd vastgelegd.

‘Meneer Wilders, mag ik uw paspoort zien?’ Die vraag leverde volgens de tv-recensent Hans Beerekamp afgelopen donderdag het enige nieuwe beeld van waarde op vlak voor het bliksembezoek van de PVV-voorman aan Londen. De foto van Wilders met paspoort en instapkaart in de viproom van Schiphol stond die dag op de voorpagina van deze krant.

De vraag aan Wilders werd gesteld door persfotograaf Cris Toala Olivares, een opvallende verschijning op Schiphol en later in het vliegtuig. Hij groeide op in de stad Manta, in Ecuador, als kind van een Chileense moeder en een Ecuadoriaanse vader. Zeven jaar geleden kwam hij naar Nederland, met niet veel meer in zijn bagage dan zijn gitaar, model Gibson Les Paul. Hij verkocht zijn instrument en schafte een fototoestel aan: het begin van een passie. Nu is de 26-jarige Toala Olivares een freelance persfotograaf. . Toen hij hoorde van het bezoek van Wilders aan Londen aarzelde hij geen moment. Hij kocht een ticket op de bonnefooi.

In het vliegtuig, ploft hij naast mij neer. Ploffen is het woord niet, want hij veert meteen weer op, één brok nerveuze energie met twee camera’s om zijn schouder. Hij stelt zich voor en laat een foto van Wilders met paspoort zien. Een half uur geleden geschoten, nu al op de webpagina van De Telegraaf, zegt hij lachend.

Als een meerkat, met flonkerende ogen en een schichtig nieuwsgierige blik, overziet hij even later zijn omgeving. Hij treft het niet: de plaats die hem is toegewezen is ver van Wilders, achterin het toestel. Je ziet hem denken: wat moet ik doen om die politicus als eerste aan te klampen, vóór de cameramannen en fotografen die hier voor mij zitten en dus het gangpad blokkeren.

Het antwoord laat niet lang op zich wachten. Het vliegtuig hangt nog niet in de lucht of hij schiet uit zijn stoel. Voor iedereen beseft wat er aan de hand is staat hij bij Wilders, rechts vooraan. Later, als andere fotografen, journalisten en cameramannen zich op de politicus storten, klimt hij op de leuning van een lege vliegtuigstoel. Half klevend aan het plafond, de zwaartekracht trotserend, klikt hij erop los. Spiderman.

Terug op zijn plaats zegt hij dat hij net in de Gazastrook is geweest. „Wat mij interesseerde”, aldus Toala Olivares, „was hoe Palestijnen reageerden als ze te horen kregen dat ze er niet door mochten. Je kon in hun ogen de gevolgen zien van het conflict.”

Maar nu, boven de Noordzee, heeft hij eerst een vraag. Wat zal Wilders van hem vinden, een buitenlander die hier zeven jaar geleden kwam, zag en bleef? Toala Olivares zou hem graag een keer spreken.

En omgekeerd, wat vindt hij van Nederland? Hij heeft hier werk , niemand heeft hem daarin belemmerd. Vijf jaar geleden is hij begonnen als sociaal therapeut. Hij werkte met drugsverslaafden, vooral kinderen. Toala Olivares: „Het fototoestel vormde mijn enige uitlaatklep. Daarin kon ik mijn gevoelens kwijt. Nee, ik heb geen professionele opleiding gevolgd. Ik ben autodidact, kreeg alleen steun van een bevriende fotograaf uit Den Haag.” ”

Aan de gate op Heathrow zet hij zich schrap. Snel, achter Wilders aan. Een foto van hem staat de volgende dag op de voorpagina van De Telegraaf: Wilders die wordt weggeleid door grimmig kijkende Britse functionarissen. Missie geslaagd.

Menno de Galan