Doordeweeks album met wat briljante momenten

cd pop

Morrissey: Years Of Refusal

(Polydor)

Eerst een machinegeweer, toen een viool en nu een baby. De verleiding bestaat om een diepere betekenis toe te dichten aan de attributen waarmee Morrissey zich op zijn hoezen laat portretteren. Pas op, want juist in zijn intens persoonlijke teksten is hij een meester van de omtrekkende beweging. „You were good in your time and we thank you”, zingt hij in het meest gevoelige nummer van Years Of Refusal, alsof hij zichzelf toespreekt nu het gerucht gaat dat hij na de komende tournee de handdoek in de ring wil gooien.

Overwegend hanteert hij op dit album de tamelijk botte rocksound van zijn liveband, die hem melodisch in herhaling laat vallen. Gastmuzikanten Jeff Beck en Mark Isham kunnen dat niet verhelpen, ondanks Ishams mooie mariachitrompet. Juweeltjes zijn er vooral op de momenten dat Morrissey de luisteraar op het verkeerde been zet met ‘persoonlijke’ ontboezemingen. In ‘I’m throwing my arms around Paris’ stelt hij droog vast dat steen en staal hem meer warmte geven dan de menselijke aanraking. Pak me vast nu ik er nog ben, waarschuwt hij in ‘One day goodbye will be farewell’, een passend advies nu zelfs een vrij doordeweeks Morrissey-album weer enkele briljante momenten herbergt.

JAN VOLLAARD