Ook de kleinste bezuinigingetjes altijd welkom!

Mijn god, wat gaat een mens terugverlangen naar Jan Marijnissen als je diens opvolger een uurtje over de toestand in de wereld hebt horen meekakelen. Alexander Pechtold en Mark Rutte waren gisteren in Buitenhof haar gespreksgenoten – ook niet de schitterendste sterren aan de hemel van het Binnenhof natuurlijk, maar naast haar straalden ze als geslepen briljanten. En moderator Rob Trip kwam met gemak uit het debat tevoorschijn als de enige denker in het gezelschap.

Waarover spraken zij (die drie daar op het hek, zoals het oude kleuterliedje zong)?

Over de recessie. Dus terwijl ze hun sociaal-economische plannen op tafel smeten als B-film-pokeraars hun royal flush, gingen mijn gedachten onwillekeurig terug naar de afgelopen week, toen de in Britse ogen verdachte Geert W. in een zee van Nederlandse cameraploegen tevergeefs, dus voor gek, naar Londen op en neer vloog.

Pluriformiteit!

Dat roepen alle omroepvoorzitters in zo’n geval. Dat hebben alle mediaministers tot aan de ijsprins Plasterk ze altijd nageroepen. En daar nog bovenuit heeft sinds jaar en dag dezelfde roep geklonken van de voorzitter aller voorzitters, die tegenwoordig Henk Hagoort heet.

U heeft dat boerenbedrog hoop ik toch van meet af aan doorzien?

U leest een krant, ik lees een krant, het merendeel der Nederlanders leest een krant, en meer dan 95 procent van alle Nederlanders leest slechts één krant, die vroeger vaak rooms, of gereformeerd, of socialistisch of liberaal was, en nu allang niet meer omdat de meeste Nederlanders ook zelf niet rooms of gereformeerd of socialistisch of liberaal zijn gebleven, maar ze wenden er aan, dus ze hielden het zo.

Stel nou eens dat vorige week in die ene krant waarop u uit trouw of uit lammenadigheid geabonneerd bent gebleven, het verslag van hoe Geert W. op Schiphol in een vliegtuig stapte, in het vliegtuig de pers te woord stond, op Heathrow uitstapte, bij de douane hoorde dat hij in Groot-Brittannië ongewenst was, op Heathrow een paar uur later onverrichter zake in een ander vliegtuig stapte waar hij dezelfde pers andermaal te woord stond, tenslotte op Schiphol weer uitstapte en na een vermorste middag huiswaarts keerde – stel dat datzelfde verslag twintigvoudig in uw lijfblad had gestaan, op elke pagina die u opsloeg opnieuw, met hier en daar misschien een ander woordje, maar verder in twintig identieke reportages, van de voorpagina tot waar vroeger het feuilleton begon… dan zou u het abonnement op de vertrouwde roomse, gereformeerde, socialistische of liberale krant toch onmiddellijk opzeggen?

Onze ijsprins vergeleek kortgeleden de journalistiek van het dagblad nog met die van de televisie. Pluriformiteit!

U heeft televisie, ik heb televisie, alle Nederlanders hebben één televisie, en als we alleen de avonduren van voorzitter Hagoort rekenen (overdag wordt alleen herhaald), waren ons van de schaarse vijftien uur waarop we recht hebben, minstens vijf door de neus geboord, omdat twintig zendgemachtigden allemaal dom hetzelfde deden. En dan te bedenken dat die Hagoort ooit heeft gewaarschuwd dat alle televisie-actualiteiten op de Volkskrant leken. Was het maar waar. Dat is tenminste nog een krant. In werkelijkheid lijken ze twintigvoudig op Eén Vandaag, op Kenmerk, op alle Journaals, op Nova, en deels ook nog op Pauw en Witteman, of straks op de hobby’s van Harry de Winter – om van de overige zendamateurs die zich voor 1 april klaarmaken nog maar te zwijgen.

Ik besef dat we niet miljarden besparen als we morgen het geloof in de pluriformiteit, en daarmee de verzuilde publieke omroep opgeven. Maar in ons zelfbeeld hebben we ook nooit een euro, altijd slechts een dubbeltje omgekeerd. Je moet klein beginnen.

Daarna kunnen de pokerplannen van Agnes, Mark en Alexander ter tafel komen.