Misschien had de cavia toch geholpen

De mensen met wie ik zaterdagmiddag afgesproken had, keken me bevreemd aan. Alsof ik een prehistorisch wezen was dat uit een diep, duister hol was gekropen.

‘Wéét je het nog niet?’ zeiden ze tegen me. ‘Maar het was gisteren op tv! Iedereen heeft het erover!’

Ik begon het warm te krijgen. Was de Derde Wereldoorlog uitgebroken? Waren de terroristen nu toch echt in Nederland aangeland? Was er weer iets met de Toppers aan de hand?

Iets in die orde was het wel. Marc-Marie Huijbregts was kaal. Hij bleek al tien jaar een pruikje te dragen, en dat had hij eraf gehaald. Dit had hij op vrijdagavond verteld bij De wereld draait door. De wereld stond op dat moment even stil, uiteraard.

Ik had nooit gemerkt dat Marc-Marie Huijbregts een pruik had, al was dat achteraf raar. Want altijd als ik hem op tv zag met weer een nieuwe, fascinerende, volle haardracht, dacht ik onwillekeurig: ‘Grappige pruik.’ Maar je bedenkt niet dat iemand tien jaar lang écht met een vastgelijmd haarstuk rondloopt.

Marc-Marie schetste in De wereld draait door het dilemma van de kale man. Natuurlijk denkt iedere man: als ik kaal word, scheer ik alles eraf. Maar als de inhammen zich aandienen, raak je toch ineens heel gehecht aan de drie lange, dunne haren die je nog resten.

Scheren is een stap, maar het leek me ook pittig om elke zes weken een nieuwe cavia, zoals Marc-Marie zijn haarstuk noemde, op je hoofd te laten lijmen. Vooral als je in tv-series speelt waarin je over die pruik nog een pruik moet dragen. Pruik op pruik, dat leek me vlek op vlek. En vooral: warm.

Zonder pruik zag hij er natuurlijk beter uit, net zoals mensen zonder Botox, opblaasborsten en neplippen er beter uitzien. En toch was ik blij dat Marc-Marie tien jaar met die pruik had rondgelopen. Met dat vreemde, dikke kapseltje was hij opvallend (oké, het stemgeluid hielp ook), en door opvallend te zijn word je beroemd. Wie weet hoe het zonder de pruik was verlopen. Dan had hij zijn humor wel gehad, maar was hij minder opgevallen. Misschien had de cavia toch geholpen.

Daarom had Marc-Marie er wellicht zo lang over gedaan om zijn pruikje af te zetten, dacht ik. Of, zoals Marc-Marie het stelde: ‘Als eenmaal de eerste cavia gaat zitten, dan kom je er niet meer vanaf.’

Een wijze les, die voor vele zaken het in leven geldt.