Mannen vorderen de keuken

Aan het woord is Igor Sorko van de website Cheffen.nl, die tijdens een kookweekend voor mannen aan nrc.next uitlegt hoe hij tegen het mannenkoken aankijkt: „Ergens in de geschiedenis is het misgegaan. De vrouw nam het over terwijl de keuken van oorsprong niet haar terrein is, ze is er niet voor opgeleid. () Wij zeggen: mannen, reclaim your kitchen!” Dat is ferme taal en ik kan wel zeggen dat ik een verrukte kreet gaf toen ik dat las.

Mannen die van nature opgeleid zijn voor de keuken! Mannen die van nature thuiskomen met ‘een beest’ , dat vervolgens, om een indruk te geven van mannelijke culinaire activiteiten, ‘werd verscheurd’.
De rillingen lopen je over de rug - ik zou die mannen wel eens aan het werk willen zien in de door hen teruggevorderde keukens.

Koken is voor mannen het nieuwe jagen, schreef nrc.next en de mannen die de kookcursus gaven, legden uit hoe dat werkte. Mannen willen niet naar Albert Heijn, mannen willen ‘verhalen’. Verhalen over dat ene exclusieve ‘slagertje’ ergens diep in de polder waar zij dan een heel bijzonder stuk vlees op de kop hebben getikt.

Nu dat geloof ik ook. Mannen die koken hebben daar vaak ontzaglijk veel over te vertellen. Zelfs de jagers in regenjassen die je in de duurdere slagers en groentenjuweliers tegenkomt moeten vaak duidelijk maken dat ze daar niet voor een of andere van nature ongeschikte vrouw de boodschappen staan te doen, maar dat ze hoogstpersoonlijk achter ‘de kachel’ gaan plaatsnemen, en bij elk besteld bosje peterselie vertellen ze wat ze daar voor geweldigs mee denken te gaan doen straks.

Iets met grote stukken vlees meestal. Dat is leuker dan pielen aan een dessertbordje, verklaarde een andere man.

Nu moet ik zeggen dat ik daar nogal in mee kan voelen. Iets groots vullen en braden, dat is mooi werk. Eén van de geportretteerde mannen hield een darmnet op en ja, dan krijg je wel zin om aan het werk te gaan.
De mannen doen het uiteindelijk om te verleiden, zo bleek: ,,een goeie kok is nu eenmaal veel aantrekkelijker”. En verleiden is weglaten, zo leerden we. En weglaten wijst eigenlijk heel duidelijk naar Italië en naar een simpele maar geraffineerde pasta, ‘want daarin schuilt het genie’.

Goed dan. Gaan we een andere keer weer beesten verscheuren mannen.

Deze pasta is supereenvoudig en geweldig verrassend. Hij komt van de geweldige dames van het Londense River Café, Ruth Rogers en Rose Gray, die dingen kunnen waar menig man nog wat van kan leren. Ik ga nog eens een bedevaart maken naar Londen om bij hen te eten. Met een vriendin denk ik.

Tagliatelle met chilivijgen (voor 4 pers. als voorgerecht)

  • 320 gr. tagliatelle
  • 8 blauwe vijgen
  • 1 theelepel (krap) chilivlokken
  • 2 citroenen
  • 50 gr. Parmezaanse kaas
  • 2 el. olijfolie
  • 1dl slagroom

Snijd de vijgen in 8 stukken. Rasp de citroenen en pers er eentje uit. Gooi de tagliatelle in een pan met veel kokend goed gezouten water en kook ‘m zo lang als de verpakking zegt dat ’t moet.
Verwarm de olijfolie in een koekenpan en bak als de olie begint te roken kort de stukken vijg, keer ze ook op hun andere kant. Ze moeten een bruine buitenkant krijgen, maar niet tot pap bakken. Strooi er de chilivlokken over.

Roer de citroenrasp en het sap door de room, roer dat mengsel door de afgegoten pasta. Leg de vijgen erbovenop en serveer met geraspte Parmezaanse kaas.