Louis van Dijk en Cor Bakker

„Op het kantoor van mijn impresario zaten we te praten met Louis van Dijk. Hij had een optreden van mij gezien en wilde wel een tournee met mij maken. Maar ik had eerder al gesproken met Cor Bakker met wie ik in de jaren negentig heel vaak heb opgetreden. Cor wilde dolgraag nog een programma met mij maken. Dus ik zei: ‘Ik moet iets toegeven, ik heb óók al een afspraak met Cor Bakker gemaakt.’ En toen was het Louis, die meteen zei: ‘Waarom doen we het niet met z’n drieën?’ Zo is onze ménage à trois ontstaan.”

Philippe Elan (49) is afkomstig uit Zuid-Frankrijk, vestigde zich in 1985 wegens de liefde in Amsterdam en treedt sindsdien op als zanger van voornamelijk Franse chansons. In 2007 maakte hij de tournee C’est la vie!, op twee vleugels begeleid door Cor Bakker en Louis van Dijk, waarvan nu een registratie op dvd is verschenen. Elan zong daarin veel traditionele succesnummers, van Trenet tot Brel, van Aznavour tot Piaf.

„Het bijzondere van Cor en Louis is dat ze al een eenheid waren vóór we begonnen. Cor was als jongetje al een groot bewonderaar van Louis. Ze waren nooit bezig elkaar te overtreffen. Het repeteren ging heel organisch. Als ik iets parlando wilde doen, volgden ze me meteen – er was geen tiende van een seconde twijfel. Ze voelden ook heel goed aan dat het een huwelijk moest worden tussen tekst en muziek. Alle twee hebben ze daar veel ervaring mee. En omdat ze uit de jazz komen, konden we veel improviseren. Van sommige nummers spraken we alleen de toonsoort en het tempo af; de rest lieten we open om per avond te kunnen variëren, al naar gelang de sfeer. Pas als Cor het intro had gespeeld voor Ne me quitte pas, was duidelijk in welke kleur het die keer stond. Cor stuurde dat. Louis deed hetzelfde voor Les feuilles mortes; hij zette in en bepaalde daarmee mijn ‘Oh’, het eerste woord van de tekst.

„La vie en rose is inderdaad een doorgespeeld standaardnummer. Maar zelf had ik het nooit eerder gezongen. De magie van de eerste akkoorden ontroerde me. Oh mijn hemel, dacht ik, ik zing Edith Piaf! In háár versie blijft het een ballade tot het slot. Wij gaan naar een crescendo toe, om dat gevoel van geluk over te brengen. Avec le temps van Leo Ferré is het mooiste nummer dat ik ooit heb gezongen. Het staat al op mijn tweede cd, maar als ik dat nu terughoor, klinkt het móói en glad. Ik was nog te jong. Niet voor niets heeft Juliette Gréco eens gezegd dat ze zo lang mogelijk heeft gewacht met het zingen van dat nummer. Het gaat over de tijd als ultieme moordenaar – het gevoel dat alles ooit overgaat, ook het verdriet over het verliezen van iemand. Om dat goed te zingen, moet je zelf wat hebben meegemaakt.

„Ik ben nu op tournee met gitarist Reyer Zwart en later dit jaar komen er nog allerlei andere projecten, waaronder een serie concerten met Holland Symfonia. En daarna zou ik wel weer een programma met Cor en Louis willen maken. Misschien wat meer jazzy. Daar praten we over. Door hen heb ik risico’s genomen, dingen met mijn stem gedaan die ik nooit had zien aankomen.”

Cor Bakker, Louis van Dijk en Philippe Elan: C’est la vie, mat 9528, www.philippe-elan.com