Hoe het voelt om werkloos te zijn? Je wordt onzeker, het verlamt je

Aline van der Marel (45, twee kinderen van 11 en 15) is personeelsmanager bij NXP Semiconductors in Nijmegen. Vanwege een reorganisatie bij NXP verliest zij per 1 maart haar baan.

„Donderdag heb ik afscheid genomen van de collega’s op de fabriek. Lastig, vond ik. En onwerkelijk. Ik kreeg een grote bos bloemen, cadeaubonnen en een aardige toespraak, maar het drong allemaal niet zo door. Rationeel weet ik dat ik hier nog maar een paar werkdagen rondloop, gevoelsmatig kan ik nog niets met die gedachte.

„Ik heb intussen m’n eerste sollicitatiegesprek gevoerd, voor een baan als human resources-adviseur. Dat is op niets uitgelopen. Heel erg jammer, want ik had het enorm graag gewild. Ik was dan ook erg zenuwachtig voor het gesprek. Misschien heeft die spanning me genekt.

„Toen ze belden dat het niet doorging, was ik erg teleurgesteld. Zelfs niet door naar de tweede ronde! Terwijl ik het zelf zo’n prettig gesprek vond. Ik had spijt dat ik het al aan veel mensen had verteld: die moest ik nu weer allemaal bellen om te zeggen dat het niet doorging. Dat voelde als een afgang.

„De afwijzing heeft me onzeker gemaakt, merk ik. Kijk, ik weet natuurlijk best dat mijn kansen op een baan nog best groot zijn: ik heb een hbo-opleiding en veel ervaring, maar intussen lees ik elke dag in de krant over massaontslagen en andere doemscenario’s. Dan slaat de schrik me om het hart.

„Je kunt echt merken dat de arbeidsmarkt minder krap is: ik kijk geregeld op websites als Monsterboard en Stepstone en daar zijn weinig vacatures voor mij, zeker hier in de omgeving. Het enge is dat het ergste nog moet komen: in 2010 zal de werkloosheid zijn verdubbeld. Daar word ik wel pessimistischer van. Straks zit ik honderd brieven te schrijven en word ik telkens afgewezen!

„Toen ik net wist dat ik eruit zou gaan, leek 1 maart nog een eeuwigheid. Nu is het bijna zover. Over twee weken is m’n laatste werkdag. Tegelijkertijd heb ik simpelweg te weinig tijd om me er al te veel zorgen over te maken. Ik heb het ontzettend druk met de afronding van mijn werk.

„De komende weekenden ga ik verder solliciteren. Voor eventjes is die vrije tijd misschien wel lekker. Maar ik hoop dat ik snel iets anders vind. Werk is leuk! En ik ken mezelf: hoe minder ik te doen heb, hoe langzamer ik de dingen doe. Dat is niet goed voor mij. Ik moet het druk hebben.”

Patricia Veldhuis