Bonus beperken zal alleen maar leiden tot hogere basissalarissen

Het stimuleringspakket voor de Amerikaanse economie lijkt in ieder geval aan één verschijnsel een eind te gaan maken: de meritocratische betalingsstructuur bij banken.

Het compromisvoorstel dat vorige week in het Congres werd besproken, beperkt de bonussen, maar niet de salarissen, van 25 topfunctionarissen van banken waar de regering geld in heeft gestoken. Het op het laatste moment ingediende, populistische amendement maakt korte metten met het belangrijke beginsel van de prestatiebeloning.

De reden is uiteraard dat bankfunctionarissen miljoenen dollars aan bonussen hebben verdiend toen ze buitensporige risico’s namen in de goede jaren, en dat er niet voetstoots vanuit mag worden gegaan dat ze niet hetzelfde zullen doen met het geld van de belastingbetalers. En de banktopmannen zijn er zelf debet aan dat deze overtuiging heeft postgevat. De grote geldbedragen die sommigen van hen mee naar huis namen, maakten al een obscene indruk in de tijd dat de winsten nog hoog waren.

Maar afgezien van het feit dat dergelijke regels niet thuishoren in een stimuleringspakket voor de economie – en conflicteren met de striktere, maar nauwkeuriger toepasbare beloningsbeperkingen die zijn opgelegd door het Amerikaanse ministerie van Financiën – zijn ze ook in strijd met het logische beginsel dat mensen beloond horen te worden voor het leveren van goede prestaties.

Sommige groepen aandeelhouders pleiten op een nogal laat moment voor meer zeggenschap over de omvang en structuur van de beloningen van functionarissen bij banken die miljarden hebben verloren. Maar hun doel is meestal ervoor te zorgen dat de vergoedingen die de bazen ontvangen meer op één lijn komen te liggen met hun prestaties, en niet minder, zoals de voorschriften uit het wetsontwerp willen.

De voorgestelde beperkingen zouden louter gelden voor banken die overheidsgeld aanvaarden, en weer komen te vervallen zodra dat geld is terugbetaald. Ze lijken ook bescheiden bonusuitkeringen toe te laten, vooropgesteld dat die pas door de ontvangers kunnen worden geïncasseerd als de belastingbetalers hun geld terughebben.

Topfunctionarissen als Vikram Pandit van Citigroup en John Mack van Morgan Stanley zijn wellicht bereid om een lagere beloning te accepteren, zolang hun banken bezig zijn hun evenwicht te hervinden. Maar er bestaat een serieus gevaar dat sommige deskundigen, die iets lager in de pikorde staan, hun biezen pakken.

Zeker, excessen moeten worden uitgebannen en de beloningsstructuur moet worden aangepast. Maar het plan dat nu voorligt in het Congres moedigt banken aan de vaste kosten te verhogen en topfunctionarissen alleen al voor hun aanwezigheid een hoog salaris toe te kennen. Dat is de verkeerde boodschap.

Richard Beales