Märklin was een feest – tot men digitaal ging

Wat een prachtig artikel over de Duitse spoorwegbouwer Märklin (NRC Handelsblad, 5 februari). Ik ben van 1944 en begon in 1954 met mijn hobby met een loc 3000 en een grote trafo. Voor elke rail en wissel moest gespaard worden en/of vakantiewerk gedaan worden. Eind jaren 50 ‘smokkelde’ mijn moeder een V 200 mee uit Duitsland voor 35 DM en deze loc rijdt nog steeds zonder problemen zijn rondjes op mijn baan. Tijdens mijn studententijd in Utrecht (jaren 60) kocht ik een doos met rails en wissels en andere spullen van een mevrouw die van haar man gescheiden was. Het waren de mooiste modelrails die ooit door Märklin gemaakt zijn. Dit waren rails en wissels van de serie 3.900, volgens de catalogus toen 2,10 gulden per rail van 22,4 cm. Het bijzondere was de grote straal van de gebogen rails, met een diameter van 121 cm. Nadien heb ik mijn hele baan met deze rails en wissels uitgevoerd.

Het ging mis met de introductie van Delta en Digitaal. Deze locs waren niet altijd meer compatibel voor de analoge rijders. Het leuke van de oude locs was dat elk kind leerde hoe een elektromotor werkte, hoe deze te smeren en hoe bijvoorbeeld koolborstels te vervangen. En dan reden ze weer super. Het leuke is, dat alle oude locs van de 800-serie nog hun waarde behouden, maar dat dit niet gezegd kan worden van de huidige locomotieven.

Dat Märklin in de problemen is gekomen, heeft het bedrijf aan zichzelf te wijten. Door alleen nog (heel dure) digitale artikelen aan te bieden met allemaal extra’s, die ik niet kan (en wil) gebruiken.