Get out!

Crisis: ook de journalisten zijn aan de beurt.

Andrea McCarren zag op haar mobiele telefoon dat haar baas had gebeld. Het was vrijdagochtend, acht uur, in de welvarende buitenwijk Bethesda. Ze woont in een huis van ruim een miljoen dollar. De nanny bracht haar drie kinderen naar school. Zij las de kranten. Haar baas belde elke dag, om haar ideeën voor het avondnieuws te horen.

Televisiejournalist Andrea McCarren (45) was die vrijdagochtend nog in jubelstemming. Drie dagen eerder had ze, tien uur lang live vanaf The Mall, de inauguratie van president Obama verslagen. Ieder kwartier zat ze een paar minuten in de uitzending. Prachtige kijkcijfers waren er geweest en complimenten over haar optreden.

Dus vrolijk belde ze terug.

„Er is geen aardige manier om dit te zeggen, dus ik doe het maar bot”, zei haar baas. „We ontslaan vandaag 26 mensen en jij bent erbij.”

Het besef dat het nu hun beurt is om dekking te zoeken, begint tot de vele journalisten die in Washington wonen door te dringen. Komt het doordat er in Amerika de afgelopen weken soms in één dag tienduizenden banen tegelijk zijn geschrapt? Of doordat de brengers van dat nieuws nu in hoog tempo zelf aan de beurt komen?

Amerikaanse journalisten zijn, als je ze ontmoet, in hun gebruikelijke energieke en opgewekte doen. Maar er zijn beklemmende mededelingen bijgekomen. Een bevriende, erg goede onderzoeksjournalist vertelt hoe hij ongevraagd beroepsadvies kreeg van een beroemde reporter uit New York („Get out!”) en daar zo van schrok dat hij nu overweegt zijn vak te verlaten om als researcher voor de Senaat te gaan werken, „voordat het te laat is”. Of neem de vrouw van de gevierde M., winnaar van een reeks journalistieke prijzen, die me met opengesperde ogen vertelt hoe op zijn redactie een paar uur eerder per telefoon tien man tegelijk zijn ontslagen, onder wie zijn baas. Hardop rekent ze uit hoe ver hun spaargeld hen kan brengen als hij aan de beurt is. Krap een jaar, het lijkt heel wat, maar dan is wel alles op wat ze in tien jaar spaarden voor de studie van hun twee kinderen en voor hun pensioen.

Nu de verkiezingscampagne voorbij is, kelderen lezersaantallen en kijkcijfers. Adverteerders trekken zich halsoverkop terug. Andrea McCarren was de eerste journalist die openlijk over haar ontslag berichtte, op de opiniepagina van The Washington Post. Dit op verzoek van de krant zelf, opmerkelijk genoeg, want daar zijn het afgelopen jaar al zoveel ervaren redacteuren met een bonus weggewerkt dat er voldoende ervaringsdeskundigen voorhanden waren.

In november stond ze zelf nog ontslagen werknemers van General Motors te interviewen. Andrea McCarren is hier een bekend gezicht als onderzoeksverslaggever van ABC 7, de lokale nieuwszender van ABC. Ze werkte er tien jaar, na vier jaar bij het landelijke ABC News. ABC 7 was praktischer, omdat haar man hier de Nationale Pers Club bestuurt.

We spreken elkaar in een lunchroom op Woodmont Avenue, waar ze me, wuivend naar mensen die haar herkennen, lachend een T-shirt overhandigt met het logo van haar voormalige werkgever. Ze moet er van af, er liggen nog stapels in haar huis, dat ze nu maar eens aan het uitmesten is. Haar kinderen heeft ze al meegenomen naar de supermarkt, waar ze zelden kwamen, om hen te wijzen op het bestaan van aanbiedingen en kortingsbonnen. Dat leek haar leerzaam en leuk, zegt ze vrolijk.

Van de 26 mensen die bij ABC 7 zijn ontslagen, was Andrea McCarren de oudste. Twee anderen waren in verwachting, een derde zat al thuis op haar bevalling te wachten, iemand verloor prompt zijn ziektekostenverzekering. „Ik heb het nog goed, want ik was tien jaar lang lid van de vakbond”, zegt McCarren. Ze krijgt daarom compensatie: vier weken. Met haar man rekent ze uit hoe lang ze het nog kunnen uitzingen in hun dure huis. Zij verdiende het meest, een nieuwe baan bij de televisie lijkt op haar leeftijd uitgesloten. „En botox, dat vertik ik.”

In januari was Andrea McCarren door ABC nog tot verslaggever van de maand uitgeroepen. Ze verdiende een salaris „ruim in de zes cijfers”. Ze werd zo gewaardeerd dat ABC nota bene op de dag van haar ontslag haar reportage vanuit El Salvador over immigratie inzond voor twee belangrijke prijzen, waaronder een Emmy Award.

„We willen je er hier vandaag niet bij hebben”, zei haar baas die vrijdagochtend. „Haal je bureau maar in het weekend leeg.” Ze heeft het zaterdagnacht gedaan, toen ze niet kon slapen. Het wachtwoord voor haar computer was al onklaar gemaakt.