Dansen op het station

Heel soms lijkt het of spontaan ergens een musical wordt opgevoerd. Bijvoorbeeld afgelopen 18 januari op het Liverpool Street Station in Londen.

Niets kan zo vrolijk en zo treurig maken als een musical. Vrolijk tijdens het kijken, omdat de werkelijkheid erin verbeterd wordt. En treurig na afloop, omdat er in werkelijkheid nooit eens mensen op de hoek van de straat in een lied uitbarsten of in de Hema gezamenlijk een dansje maken. Wat moet het daarom mooi geweest zijn om op 15 januari om elf uur ’s ochtends op het Liverpool Street Station in Londen te zijn geweest.

Uit de luidspreker klinkt een bericht over een trein die zal vertrekken van perron 2. Maar dan opeens is er muziek. You make me wanna shout, gevolgd door een wals, door hiphop, door de twist – het kan niet op. En de reizigers en het personeel reageren op deze onverwachte traktatie door te dansen. Iedereen danst: stijf, stram, soepel, jong, oud – het maakt niet uit in deze orgie van levensvreugde.

Helaas. Ook op Liverpool Street Station was geen sprake van een spontane actie, althans niet van de meeste dansers. Zij hadden dit voorbereid. En het was niet eens een flashmob, een gecoördineerde actie van een groep mensen die samen in het openbaar iets geks doen. Een van de beroemdste flashmobs werd in april 2006 gehouden in een ander station in Londen, Victoria. Daar dansten ongeveer vierduizend mensen op de muziek van hun eigen iPod of mp3-speler.

Dit soort silent disco’s worden nog steeds wel in Londen gehouden. Een ander voorbeeld van een flashmob is het kussengevecht in het openbaar. De eerste internationale flashmob werd gehouden op 22 maart 2008, toen mensen in 25 steden, van New York tot Beiroet, de straat opgingen om een kussengevecht te houden. Flashmobs zijn in Nederland nooit zo populair geworden. Internationaal is het verschijnsel, mogelijk gemaakt of in ieder geval vergemakkelijkt door internet en mobiele telefoon, alweer op zijn retour.

De eerste flashmob werd in 2003 georganiseerd. Toen al werd voorspeld dat de commercie het idee zou overnemen. En dat gebeurde. In Londen was het de BBC die als eerste een flashmob organiseerde, alweer op een treinstation, waar een opera werd opgenomen. De dans op Liverpool Station is een reclame van T-Mobile. Je zou kunnen zeggen: de cirkel is rond. De flashmob ontstond mede door de mobiele telefoon en eindigt nu als reclame daarvoor.

Ik hoop dat er mensen op het station waren die dat niet hebben gemerkt. Die nog steeds denken dat ze meededen in een musical.

Bianca Stigter

Voor meer informatie zie t-mobile.co.uk/dance