Lily Allen is veelzijdiger geworden

cd pop

Lily Allen:It’s not me, it’s you * * *

Bij Everyone’s At It is het even schrikken: waar is de brutale Lily Allen, die zo vrolijk wiegde op de uitgeklede reggaedeuntjes van haar debuutplaat Allright, Still? De opener van haar nieuwe album It’s Not Me, It’s You begint met bombastische elektroklanken. Koerst Allen opeens aan op grote dancefeesten? Gelukkig volgen al gauw weer de eigenwijze breakbeats, en blijkt de ironie niet te zijn verdwenen: dit is een kritisch nummer over drugsgebruik.

Onderwerpen zijn nog altijd seks, drugs, vriendjes. In Never Gonna Happen wordt op een slepend hoemparitme op luchtig-brute wijze afgerekend met een aanbidder. Allen is als tekstschrijver onmiskenbaar gegroeid: ook George W. Bush (Fuck you), religieus fanatisme (Him) en de relatie met haar vader (He Wasn’t There) inspireerden tot sterke liedjes. De nummers zijn gelaagder geworden: humor en ernst zijn verweven. Allen toont zich zo een stuk veelzijdiger dan op Allright, Still. Dat is wennen, maar het werkt.