Landmijn

We staan er niet graag bij stil maar het is niet anders, alle wapens zijn door de mens zelf bedacht. Of het nu gaat om een eenvoudige houten stok met aan het uiteinde een scherpe steen, vastgemaakt met sprieten gedroogd gras, of om een ultramodern geweer waarmee je om een hoek kunt schieten.

Uren, dagen en jaren wordt er door specialisten continu gewerkt aan de ontwikkeling van toekomstige wapens. Er is vraag naar of er wordt vraag naar gecreëerd. Wat de motieven ook precies zijn, de wapenindustrie is een onopvallende maar enorm grote, wereldwijde bedrijfstak.

Wie zijn die specialisten eigenlijk die aan die wapens werken, kennen we de mensen achter de ontwikkeling van de wapens? Vraag het eens in je directe omgeving en niemand die enthousiast begint te vertellen over zijn of haar werkzaamheden op het gebied van de optimalisatie van de geweerloop. Nu is ieder project waar een beetje ingenieur mee bezig is, gehuld in geheimzinnigheid. Een ontwikkeling wil je zo lang mogelijk geheim houden, daarmee vergroot je de kans op succes bij een marktintroductie. Bij een geaccepteerd product, zoals een koffiezetter of iPod, zie je na introductie wel wie er aan gewerkt hebben. In vakbladen en vervolgens breder in de pers komen de verhalen tevoorschijn. Langzaam worden de mensen achter de ontwikkeling zichtbaar. Maar niet bij een wapen. De enige uitzondering is het legendarische Kalashnikov geweer. Het succes van dit wapen is ongekend groot én de naam is direct gekoppeld aan de uitvinder. Over de ontwikkeling door Mikhail Kalashnikov is alles te vinden. Maar niet over de ontwerpers van de anti-tank raket of over de ontwerper van de landmijn. In het legermuseum in Delft liggen landmijnen in de vitrine. Bezoekers kunnen kennismaken met selectie van verschillende modellen, want het aanbod is groot. De informatie over wie verantwoordelijk is geweest voor de ontwikkeling van de getoonde modellen ontbreekt. De wapenontwerper houdt niet van aandacht. En toch zijn het ook mensen. Op een maandagochtend leg je de laatste hand aan je landmijn, je haalt koffie bij de automaat en vervolgens stel je het ontploffingsmechanisme in op 45 kilogram,… het gewicht van een groot kind.

In de rubriek ManMade vraagt ontwerper Joost Alferink zich af waarom de dingen zijn zoals ze zijn.