Boven de Noordzee

Ik schrijf dit op donderdag 12 februari, de dag van gisteren voor u wanneer u dit leest. Het is de verjaardag van mijn moeder. Maar ook in een ander opzicht is dit een bijzonder enerverende dag.

Geert Wilders is uitgenodigd om in Groot-Brittannië zijn filmpje Fitna te vertonen. De Britse regering heeft gezegd dat hij niet welkom is in het land omdat zijn aanwezigheid de breekbare rust zou kunnen verstoren. Wilders is toch afgereisd. Op het moment dat ik dit schrijf, hangt hij in de lucht tussen Schiphol en Heathrow. Elke vijf minuten kijk ik op teletekst of er al nieuws is. Zal hij worden gearresteerd? Of teruggestuurd als de eerste de beste asielzoeker? Of lukt het hem alsnog om de douane te passeren?

Iedereen spreekt er schande van. De regering van Groot-Brittannië weigert de toegang aan een parlementariër van een bevriende natie. Er behoort vrij verkeer van personen te zijn binnen de Europese Unie. De vrijheid van meningsuiting is voor de zoveelste keer in het geding.

Ook ik zie grote gevaren. Het is een enorm risico dat er precedentwerking uitgaat van dit besluit van de Britse regering. Dat Wilders ook in andere landen niet meer wordt toegelaten. Dan zijn de rapen pas echt gaar, want dan zitten we voor eeuwig met hem opgescheept.

Intussen spookt er ook een andere vraag door mijn hoofd. Zal het zijn beveiligers zijn gelukt om met hun revolvers onder de oksels de metaaldetectorpoortjes van Schiphol te passeren? Trekken ze hun wapen als Wilders wordt gearresteerd?

Het moet een leerzame ervaring zijn voor Wilders om de immigratiestop waarvoor hij al jaren pleit aan den lijve te ondervinden.

Inmiddels zie ik op teletekst dat Geert Wilders is tegengehouden door de Britse immigratiedienst. Jammer. De onzekere situatie ervoor beviel mij eigenlijk het meest: het beeld van Wilders in een niemandsland hoog in de lucht boven de Noordzee in een luchtdicht afgesloten cabine, onzeker of hij zou worden toegelaten, teruggestuurd of gearresteerd. Laten we dat beeld bevriezen. Want zo had het van mij mogen blijven. Bleef het altijd maar zo.

Ilja Leonard Pfeijffer