'Slumdog' bombardeert zijn publiek tot deelnemer

Slumdog Millionaire. Regie: Danny Boyle. Met: Dev Patel, Anil Kapoor, Freida Pinto. *****

Voor wie het nog niet weet: Slumdog Millionaire gaat over de half-geletterde wees Jamal die als ‘chai wallah’ in een callcenter werkt. Hij weet door te dringen tot de Indiase versie van Who Wants to be A Millionaire en beantwoordt daar tot verbijstering van de neerbuigende quizmaster elke vraag correct. Bedrog, denkt de quizmaster, de politie moet de waarheid maar uit Jamal martelen. Dus legt hij na enige overreding op het bureau uit hoe hij de antwoorden in de school van het leven leerde en kijken we even in zijn verleden in de sloppen.

Twee dingen zijn opmerkelijk aan Slumdog Millionaire. Ten eerste dat je na zoveel ellende met verende tred de bioscoop verlaat. Maar goed: hoe donkerder de wolken, des te stralender de zon. Opmerkelijker is dat regisseur Boyle zo’n onwaarschijnlijk plot volstrekt plausibel en vanzelfsprekend maakt, en dat zonder al te veel bombast. Slumdog is een sprookje dat heel realistisch aanvoelt.

Boyle bofte uiteraard met het handige scenario van Simon Beaufoy, bekend van The Full Monty. Maar zijn eigen lef en cinematografische flair zijn belangrijker. Boyle stortte zich in een ongewis avontuur door met een basisploeg van tien man en digitale camera’s in de sloppen van Mumbai te draaien. En hij laat geen middel onbenut om zijn publiek het resulterende low budget spektakel in te zuigen: hectische montage, vreemde standpunten, fabelachtige panorama’s. Alles beweegt en maakt lawaai – de prachtige soundtrack van Bollywoodlegende A.H. Rahman speelt een hoofdrol. Boyle bombardeert de zintuigen en emoties.

En toch gaat zijn cast niet ten onder in dat geweld. De Bollywoodacteurs doen voortreffelijk werk, met name Anil Kapoor als quizmaster en Ankur Vikal als Maman. De Brits-Indiase debutant Dev Patel is met zijn smeulende vastberadenheid een ontdekking.

Zelf zingt Boyle graag de lof van „echte meesters”, die hun publiek vasthouden met lange, trage shots en minimale camerabewegingen. Dat soort regisseurs wil dat de kijker een toeschouwer blijft, Boyle haalt juist alles uit de kast om hem tot deelnemer te maken. Wie dat zo goed kan, manipuleert zonder te irriteren en is zelf een meester.