Misschien hebben ze Anouk in zo’n niet-bedreigend blauw leeuwenpak gestoken

Misschien was het een afleidingsmanoeuvre van de pas samengevoegde Postbank en ING om te verhullen dat ze duizend, of een paar duizend, mensen gaan ontslaan: het nieuws dat Anouk het gezicht wordt van hun reclamespotjes.

Bij mij werkte die afleidingsmanoeuvre in ieder geval goed. Ik, Postbankklant, was volledig in shock over dit nieuwtje. Afgezien van het feit dat het zielig is voor bejaarde freelancers zoals Jan Mulder en Wouke van Scherrenburg dat ze nu niet meer ingehuurd worden om hun blijmoedige reclameteksten over bankzaken uit te spreken, vind ik Anouk bepaald geen Giroblauwhoudtvanjou-vrouw.

Zoals ik al eerder heb opgebiecht in deze column ben ik namelijk doodsbang voor Anouk – niet dat ik haar ken, maar ik ben gewoon doodsbang voor haar – en ik vermoed velen met mij. Daarom lijkt ze me niet de ideale persoon om een bank in deze barre tijden te vertegenwoordigen. Aanvankelijk dacht ik nog: misschien hebben ze Anouk in zo’n niet-bedreigend blauw leeuwenpak gestoken, dat pak waar Howard Komproe ook altijd in rondliep, en hoeft ze alleen maar een beetje te grommen en te brullen. Daar leek ze me ook zeer geschikt voor.

Maar in het enige spotje van de nieuwe campagne dat tot nu toe te bekijken is, draagt Anouk geen leeuwenpak maar een soort Jack the Ripper-outfit, en wordt haar duistere kant juist volledig benut. De reclame draait om een verwarrende, maar bedreigende ontmoeting tussen Anouk en die goeiige Postbank-Ellen (dat is dat blauwogige meisje dat altijd op zo’n enge, erotische toon met Jan Mulder over startershypotheken zat te praten, en die inmiddels toch al zesenveertig moet zijn, maar in de spotjes nooit een dag ouder lijkt te worden).

Anouk draagt in het filmpje een lederen mannenhoed en wordt door Postbank-Ellen en een vriendin in het donker voor enge kerel aangezien. Vervolgens gaat Anouk, nadat ze heel lang met haar haar geschud heeft, pinnen met een nieuwe ING-pas, waarover Postbank-Ellen uiteraard totaal in extase raakt („Zij heeft ’m al!”).

Een wonderlijk, duister, beetje David Lynch-achtig filmpje, waarna ik wél ineens begreep waar mijn Anoukangst vandaan komt. Anouk is in het spotje namelijk beledigd dat ze voor enge kerel wordt aangezien, en werpt allerlei woeste blikken richting Postbank-Ellen en haar vriendin. En dan roept Postbank-Ellen, vrolijk als altijd: „Oehoehoe! Díe is boos!”

Eigenlijk precies de gedachte die ik altijd heb als ik Anouk zie.