Yankees niet blij met dossier collega A-Fraud

De Amerikaanse honkballer Alex Rodriguez was al niet geliefd bij zijn medespelers van de Yankees. Maar na zijn recente spijtbetuiging over steroïdengebruik moet hij spitsroeden lopen.

De New York Yankees beginnen dit weekeinde het nieuwe Amerikaanse honkbalseizoen voor de derde keer sinds 2005 in mineur. Nadat Jason Giambi in 2005 impliciet en Andy Pettitte vorig jaar expliciet aan het begin van ‘springtraining’ – de voorbereiding op het nieuwe seizoen – hun excuses aanboden voor dopegebruik in het verleden, was het deze week de beurt aan Alex Rodriguez. De duurste (jaarsalaris 27,5 miljoen dollar) en volgens velen beste speler van het Amerikaanse honkbal erkende dat hij tussen 2001 en 2003 speelde op steroïden. Dat was destijds verboden, maar nog niet strafbaar.

Weliswaar deed hij dat als Texas Ranger en niet als Yankee, een club waar hij sinds 2004 voor speelt, maar toch. Rodriguez (33) heeft in het verleden steroïdengebruik altijd stellig ontkend. Hij heeft dus gelogen. Zijn reputatie, die toch al niet goed was, ligt nu in duigen. Op 17 februari, als hij zich in Florida meldt voor de traditionele voorbereiding op het honkbalseizoen, zal hij spitsroeden moeten lopen voor journalisten, honkbalfans én medespelers. Die laatsten waren toch al niet van hem gecharmeerd. Volgens oud-trainer Joe Torre, in zijn recente boek The Yankee Years, noemen ze hem achter zijn rug A-Fraud, een combinatie van bedrieger en charlatan. Boodschap: de vermeende toyboy van actrice Madonna deed het vooral goed in de roddelpers.

De Yankees hadden het zich natuurlijk anders voorgesteld. De club die in de winterstop voor ruim 420 miljoen dollar aan nieuwe spelers kocht, veel meer dan alle 29 andere clubs in de Major League, had goede sier willen maken met de pitchers CC Sabathia en A.J. Burnett en eerste honkman Mark Teixeira. Nieuwe sterren, die de Yankees voor het eerst sinds 2000 aan een titel moeten helpen.

Maar na de bekentenis van Rodriguez denkt daar nu even niemand aan. Nog maar een jaar geleden begon A-Rod, zoals zijn bijnaam luidt, aan het eerste seizoen van een tienjarig contract, voor in totaal 275 miljoen dollar exclusief een bonus van rond de dertig miljoen dollar zodra hij het homerun record van Barry Bonds breekt. Dat werd gezien als veel geld, maar er stond wellicht ook veel moois tegenover. Rodriguez gold in 2008 nog als de toekomst van het Amerikaanse honkbal ná het steroïdentijdperk, waarin vrijwel alle toppers van de generatie voor hem roemloos ten onder waren gegaan. Indien hij blessurevrij bleef, was de gedachte, waren de Yankees met hem verzekerd van een honkballer die jaarlijks tussen de veertig en vijftig homeruns slaat. Daarmee was hij niets minder dan de opvolger van Babe Ruth, de oerheld van het Amerikaanse honkbal en de Yankee die de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw nationaal en internationaal tot de verbeelding sprak met zijn vele homeruns.

Nu is hij ineens het grootste hoofdpijndossier in het honkbal. De Yankees moeten er niet aan denken dat ze nog negen jaar zitten opgescheept met een speler die een smet vormt op de reputatie van de club en die voortdurend wordt uitgejouwd. Wat het eerste betreft: de Yankees staan sinds voormalig scheepsmagnaat George Steinbrenner de club begin jaren zeventig overnam voor een specifieke sportfilosofie, waarin de woorden trots, discipline en teamgeest om voorrang strijden. Rodriguez scoort in geen van deze categorieën hoog. De ervaring leert bovendien dat besmette spelers door een steeds kritischer publiek vogelvrij worden verklaard. Ze krijgen tijdens elk optreden, van hun eerste tot hun laatste slagbeurt, verwensingen naar hun hoofd geslingerd. Dat werkt op hun gemoed, en ook op dat van hun teamgenoten.

Leuk is anders. Maar de Yankees hebben weinig opties. Verkopen is uitgesloten, want geen club zal Rodriguez nog willen hebben. Stilletjes laten vertrekken kan ook niet, omdat de Yankees het zich niet kunnen veroorloven rond de 300 miljoen dollar af te schrijven.

Misschien is er een uitweg: Rodriguez moet langs sportieve weg bewijzen dat bestuur, medespelers en supporters niet om hem heen kunnen. Anders wacht hem hetzelfde lot als homerunkoning Bonds, die zijn laatste seizoenen onder verdenking van steroïdengebruik speelde en als een paria van stadion naar stadion trok.