Onderwerpen zijn nog altijd seks, drugs, vriendjes

CD POP

Lily AllenIt’s not me, it’s you.

Bij Everyone’s at it is het even schrikken: waar is de brutale Lily Allen, die zo vrolijk zomers wiegde op de uitgeklede reggaedeuntjes van haar debuutplaat Allright, Still? Het eerste nummer van haar nieuwe album It’s Not Me, It’s You, begint met bombastische elektroklanken. Koerst Allen opeens aan op grote dancefeesten? Gelukkig volgen algauw weer de eigenwijze breakbeats, en blijkt de ironie niet te zijn verdwenen: dit is een kritisch nummer over drugsgebruik.

De tekstueel sterke single The fear, over de overdreven aandacht voor uiterlijkheden, is iets teveel dichtgesmeerd met computergalm, maar daarna wordt het beter: Not fair is een geestige, elektronische hillbilly-variant, waarin Allen zich weer overtuigend de zoetjes zingende, maar o zo expliciete feministe toont; ze komt te kort in bed en aan haar ligt dat niet: „I spent ages giving head”.

Onderwerpen zijn nog altijd seks, drugs, vriendjes. In Never gonna happen wordt op een slepend hoemparitme op luchtig-brute wijze afgerekend met een aanbidder. Maar Allen is als tekstschrijver onmiskenbaar gegroeid: ook George W. Bush (Fuck you), religieus fanatisme (Him) en de relatie met haar vader (He wasn’t there) inspireerden tot sterke liedjes.

Allens nummers zijn gelaagder geworden: humor en ernst zijn verweven. Zo is Fuck you met zijn zoete meisjeskoortje het toppunt van sarcasme, maar ook gewoon een vrolijk liedje. Allen en producer Greg Kurstin maken zo meer verrassende combinaties: in het countryachtige Him steekt een elektronisch zomerbriesje op. En het gevoelige He wasn’t there kreeg een swingend fiftiesjasje, compleet met kras op de plaat.

Lily Allen toont zich zo een stuk veelzijdiger dan op Allright, Still. Dat is even wennen, maar het werkt.

herien wensink