Meer goede scènes dan films

De oogst van het Berlijnse filmfestival valt vooralsnog niet mee. De best gewaardeerde films zijn in de ogen van de vakpers hooguit middelmatig.

Acteur Jude Law als een zwaar opgemaakte, nauwelijks van echt te onderscheiden modeprinses: dat is een feestelijk gezicht. Helaas is de film waarin Law als vrouw te zien is, Rage van de Brits regisseur Sally Potter, verder een onverdraaglijk pretentieuze satire op de modewereld, die bestaat uit pseudo-interviews, terwijl de belangrijkste gebeurtenissen buiten beeld blijven.

Zo zijn er tijdens de eerste helft van het filmfestival van Berlijn meer films te zien geweest met goede momenten en geslaagde scènes dan echt goede films. The Messenger, de eerste film als regisseur van de scenarioschrijver Oren Moverman houdt het lang vol. Het eerste uur is sterk en ontroerend. De film gaat over twee Amerikaanse soldaten (Ben Foster en Woody Harrelson) die werkzaam zijn bij het legeronderdeel dat de taak heeft om de familie van omgekomen soldaten in Irak binnen 24 uur op de hoogte te brengen van het overlijden. De Amerikaanse overheid doet er alles aan om lijkkisten en bodybags uit de openbaarheid te houden. Goed dat zo’n film wordt gemaakt. Maar wat laat de regisseur de film in het laatste uur uit zijn handen kletteren, met nodeloze uitwijdingen en zijpaden.

Voor het meeste rumoer in Berlijn zorgde tot nu toe Mammoth van de Zweedse regisseur Lukas Moodysson (Fucking Amal); een ambitieuze en intelligente film over globalisering. De film volgt twee gezinnen, in New York en op de Filippijnen, die nauw met elkaar zijn verweven. Misschien is Mammoth meer een filmisch essay dan meeslepend drama, maar toch: een mooie film. Niettemin werd de film bij de perspremière onthaald op boegeroep. Deze film zou Moodyssons terugkeer naar de mainstream zijn, na een aantal experimenten. Maar de mainstream wil vooralsnog weinig van hem weten.

Gigante, het debuut van regisseur Adrián Biniez uit Uruguay was een aangename verrassing: klein van opzet en schaal, bescheiden in zijn ambities, maar mooi uitgevoerd. Jara is een lobbes, die een baan heeft achter de beveiligingscamera’s in een supermarkt, waar hij in de avonduren het schoonmaakpersoneel in de gaten moet houden. Zo valt zijn oog op Julia en hij begint haar te stalken. Gigante speelt perfect met de verwachtingen van de kijker (hij zal wel een enorme engerd blijken te zijn). Mooi is ook dat Biniez heeft gezocht naar een lichte toets, die bij dit soort langzame films bepaald zeldzaam is.

Al met al geen indrukwekkend resultaat voor het festival tot nu toe. Het panel van filmjournalisten dat dagelijks een oordeel geeft over de competitiefilms in het vakblad Screen International komt bij de hoogst gewaardeerde films niet verder dan een gemiddelde van 2.6. Dat staat gelijk aan ‘average’, oftewel middelmatig. Die score behalen zowel The Messenger als het breed uitgesponnen Iraanse melodrama Darbareye Elly (‘Over Elly’) van Asghar Farhadi.

Die film gaat over een groep vrienden die een weekend weg gaat naar de kust. Op een dag is een reisgenote in zee verdwenen. Probleem is dat het uitstapje een verkapte koppelpoging was aan een Iraniër die in Duitsland werkt. De vrouw was echter al (ongelukkig) verloofd. Dat leidt tot complicaties in de islamitische republiek Iran, hoewel ook een verlichte westerling zo’n reisje van zijn verloofde vermoedelijk niet enorm op prijs zou stellen.