Met ogen dicht waken naast een snurkende Talibaan

In augustus 2007 werd op de Nederlandse basis Kamp Holland in Uruzgan een gewonde Talibaanstrijder gevangengenomen en verpleegd in het ziekenhuis. Hij was gewond aan zijn arm. Maar met zijn benen was niks mis. Iemand moest hem bewaken. Dat was militair Carlos van de P. (27). Hij had een 24-uursdienst, door gebrek aan personeel. Het ministerie van Defensie zegt uit te zoeken hoe dat kwam.

Vierentwintig uur naast een snurkende Talibaan wachten is lang, zegt Van de P. Daarom ging hij die avond voor een poosje op een bed liggen en deed zijn ogen dicht. Helaas nét toen er een collega binnenkwam. Slapen tijdens de wacht is strafbaar. Van de P. moest gisteren voor de rechtbank in Arnhem verschijnen.

„Het woordje ‘wacht’ komt van het Duitse ‘waken’”, doceert de officier van justitie. Wakker blijven. Doordat Van de P. dit niet heeft gedaan, volgens de officier, bracht hij collega’s in gevaar.

Maar sliep hij echt? Van de P.: „Ik ben nooit in slaap gevallen. Alleen even gaan liggen met mijn ogen dicht.”

Twee collega’s zagen hem op dat moment. Ze zeiden dat hij traag reageerde toen ze zijn naam riepen en dat vonden ze verdacht. Ze zeiden in een getuigeverklaring voor „70 procent zeker” te weten dat Van de P. sliep, de ander voor 95 procent.

Nogal rare percentages, vindt de advocaat van Van de P. „Als een getuige voor 70 procent zeker weet dat een verdachte iemand heeft vermoord, wordt hij dan veroordeeld?” Hij eist vrijspraak.

Van de P. herhaalt het een paar keer: ik heb niet geslapen op momenten dat het niet mocht. Ook al duurde de dienst 24 uur.

Met de ogen dicht op bed liggen. Noemt u dat waken?, vraagt de officier van justitie. Van de P: „Mijn ogen zaten dicht. Mijn oren niet.” Bij een ontsnappingspoging zou de Talib eerst alle draden, zijn drain en het infuus hebben moeten lostrekken. Dan zou de apparatuur op hol slaan. „Dat had ik zeker gehoord. Hij had nooit kunnen ontsnappen.”

De officier van justitie vat de zaak samen: „Sliep-ie of sliep-ie niet?” We dommelen allemaal wel eens in, op de bank voor de tv, zegt de officier. „En dan weten we ook niet meer dat we geslapen hebben.” Hij eist 80 uur werkstraf.

Van de P. werkte zeven jaar bij Defensie. Na de aanklacht moest hij zijn missie in Uruzgan – na twee maanden – afbreken. Nu is hij weg bij Defensie. „Bij zo’n organisatie wil ik niet meer werken”, zegt hij na de zitting.

De rechtbank doet over twee weken uitspraak.