Tip Maruggs werk cirkelt om de zelfgekozen dood

Tip Marugg (1923-2006), Curaçaos schrijver, leefde bij gratie van de alcoholische roes en deed daarvan in lyrische bewoordingen verslag. Iets dergelijks was sinds Slauerhoff niet meer in het Nederlandse taalgebied vertoond. Nu is van de eenzaam gestorven schrijver met het kleine oeuvre, waaronder één van de aangrijpendste Nederlandstalige romans ooit, het Verzameld Werk (Bezige Bij, € 19,90) verschenen. Maruggs drie romans staan erin, zijn gedichten, korte stukken en essays over de eenzelvige eilandbewoner.

Typerend is de verwijdering die optrad tussen Marugg en zijn broer Frank. Die had hem ervan weerhouden voor de dood te kiezen, toen hij als gevolg van roken, drinken en weinig bewegen zijn been moest laten amputeren. Na de amputatie had Marugg spijt en was hij boos op zijn broer die hem in zijn ogen had gedwongen tot doorleven. En daarin zit het eigenlijke thema van Maruggs werk: niet dood mogen, omdat je het leven als een Godsgeschenk moet beschouwen of anders wel als een opdracht. Ook, of juist als je niet om dat geschenk hebt gevraagd of de opdracht niet ziet zitten.

Elsbeth Etty