Noord-Amerikanen tonen durf op de helling

Het WK skiën in Val d’Isère brengt grote risico’s met zich mee door de verraderlijke piste.

Een paar skiërs protesteren, anderen grijpen hun kans.

Skipistes met het predikaat ‘gevaarlijk’ brengen bij Noord-Amerikanen het beste naar boven. Onder moeilijke omstandigheden tonen zij steeds weer iets meer durf en zijn ze net iets meer onverschrokken dan hun Europese concurrenten. In dat opzicht wekte het geen verbazing dat de Canadees John Kucera (24) zaterdag in Val d’Isère wereldkampioen afdaling werd op een piste die de meeste alpineskiërs verfoeien.

De Bellevarde piste, die net niet in de hoofdstraat van Val d’Isère eindigt, is steil en bochtig, maar vooral verraderlijk; er wordt veel van het technische vermogen van de skiërs verlangd. De afkeer van specialisten op de afdaling komt door de vele bochten. Een afdaler houdt van lange stukken waar snelheid gemaakt kan worden. Diep in hun hart vinden zij de Bellevarde, die bij de Olympische Spelen van Albertville in 1992 in gebruik is genomen, meer een berg voor de (reuzen)slalom dan voor de snelheidsonderdelen. Om grote risico’s te vermijden, moet de vaart op vele stukken teruggebracht worden tot 80 à 90 kilometer per uur. En dat heeft volgens veel snelheidsduivels weinig meer met afdalen te maken.

Marco Büchel, met 37 jaar de oudste deelnemer bij de WK skiën in Val d’Isère, ging het verst in zijn kritiek. De routinier uit Liechtenstein zei dat de internationale skifederatie FIS steeds meer oog heeft voor het publiek dan voor de veiligheid van de skiërs. Wat hem betreft keert de FIS terug naar de tijden dat ook skiërs die nauwelijks een bocht konden nemen een afdaling kunnen winnen. Hij vindt dat de veiligheidsgrenzen op de afdaling intussen zijn bereikt, zo niet zijn overschreden. En Büchel verwijst naar de zware valpartijen van de Noor Aksel Lund Svindal en de Oostenrijker Matthias Lanzinger vorig seizoen en die van de Zwitser Daniel Albrecht, enige weken geleden bij de Hahnenkammrennen in Kitzbühel.

Maar Büchel pleit de skiërs niet vrij. Hij vindt dat vooral Noord-Amerikanen te veel risico nemen. Waar hij nog wel eens afremt, geven volgens hem vooral jonge, onervaren skiërs onnodig vaak gas. Als voorbeeld noemt hij de jonge Amerikaan Andrew Weibrecht, die zo onbezonnen skiet, dat hij bijna elke afdaling met een duik in de sneeuw beëindigt. Büchel heeft er uit veiligheidsoverwegingen geen goed woord voor over, maar erkent dat die instelling wel tot succes kan leiden, omdat hij op kritieke momenten vaart mindert.

Tegen de achtergrond van Büchels kritiek was de overwinning van Kucera niet verrassend. Dat was het wel gezien diens conduitestaat. Kucera geldt als een subtopper, die dit seizoen bij niet één wereldbekerwedstrijd het podium haalde. En zijn onverschrokkenheid alleen bracht hem zaterdag evenmin de wereldtitel. Kucera had ook het geluk dat hij als tweede starter van de goede weersomstandigheden profiteerde. Nadat hij was gefinisht verdween de zon achter de bergen en was de piste bij vlagen gehuld in mistflarden. Het zicht was soms zo beperkt, dat de race enkele malen moest worden onderbroken.

Een keer bereikte de mededeling van een startverbod niet de startrechter, die nietsvermoedend de Oostenrijkse favoriet Michael Walchhofer liet vertrekken. Diens twaalfde tijd was voor de Oostenrijkse teamleiding reden een herstart aan te vragen. Met succes, want Walchhofer mocht voor een tweede keer naar beneden. Een unicum waar de winnaar van het zilver, de Zwitser Didier Cuche, met eerbied over sprak. Alleen om die reden had Walchhofer een medaille verdiend, vond Cuche, die het in fysieke zin gekkenwerk vond dat de Oostenrijker op een middag twee keer op zo’n zware piste naar beneden ging.

Kucera had in Val d’Isère even geen oor voor de kritiek of het geklaag van zijn concurrenten. Hij genoot van zijn wereldtitel, de eerste die in de roemrijke geschiedenis van de afdaling naar een Canadees ging. Kucera realiseerde zich maar al te goed dat een wereldkampioen een jaar voor de Olympische Spelen in eigen land (Vancouver, red.) met hoge verwachtingen wordt opgescheept. Hij deed na afloop zijn best die druk weg te nemen. Hij zei er persoonlijk niet door te veranderen, maar sprak de hoop uit dat zijn succes een stimulans voor het Canadese skiteam zou zijn.