De waarheid over Yoghurt, Vrankrijk en steigerpijpen

Eind vorige maand stuurde Yoghurt per e-mail een boodschap naar de Amsterdamse dorpszender AT5. Hij schreef: ‘Ik ben invalide, zit tot mijn nek in de schulden en dat allemaal dankzij Vrankrijk’.

Voor lezers buiten Amsterdam is een korte toelichting misschien niet overbodig.

Yoghurt is de bijnaam van een 34-jarige Amsterdamse kraker die op een avond in september 2008 toen hem en een vriend de toegang tot het kraakpand Vrankrijk was geweigerd, heibel maakte. Vrankrijk (dat al sinds 1875 zo heet) werd in 1982 gekraakt, en ontwikkelde zich sindsdien tot een centrum van radicale linkserigheid.

Dat ruzietje in september escaleerde snel, en dramatisch. Eerst zijn Yoghurt en zijn vriend die al half binnen waren, naar buiten gewerkt. Daarna zijn ze samen tegen de deur blijven schreeuwen en schoppen, omdat ze binnen een paar tassen hadden achtergelaten. En ten slotte zijn volgens de lezing van de Vrankrijkkrakers ‘enkele mensen via de zijdeur naar buiten gegaan in een poging de twee voor de deur te verjagen.’

Die poging slaagde perfect. Tien minuten later lag Yoghurt bewusteloos met z’n achterhoofd tegen de stoeprand en liep het bloed uit zijn oren.

Wat was er gebeurd? Tja, daar vraag je wat. In de meeste gevallen lees je het antwoord op zo’n vraag in een politierapport, of je hoort het later voor de rechtbank, als de officier van justitie poging tot doodslag ten laste legt en vertelt hoe, en door wiens toedoen, Yoghurt z’n hersenletsel zou hebben opgelopen. Maar helaas. Zelfs voor hoofdcommissaris Welten blijft de Amsterdamse Spuistraat in de buurt van het pand Vrankrijk met of zonder bonus bijna principieel een no go area. Dus toen zijn manschappen bij de halfdode Yoghurt waren geroepen, lieten ze zich buiten te woord staan door een bestuurslid van het krakersbolwerk, en kregen ze te horen dat één hunner over een uurtje mocht terugkomen om binnen polshoogte te nemen.

Zo bevolen zo gedaan. Na dat uurtje zag het er bij de krakers uit als in een herensociëteit. En vandaar dat Yoghurt wel kan verzekeren dat hij invalide is geworden dankzij Vrankrijk, maar welk lid van de familie de genadeklap heeft uitgedeeld blijft geheim, en de enige straf die burgemeester Cohen in samenspraak met z’n driehoek nog kan toepassen is het sluiten van de bar van Vrankrijk. Stel al dat ’t ’m lukt.

Wat hebben de krakers ondertussen gedaan? Niks. Dat wil zeggen: ze hebben geprobeerd het met Yoghurt op een financieel akkoordje te gooien. Toen dat mislukte omdat het te duur bleek, kwamen ze vijf maanden na dato met een ‘feitenverslag’ in de openbaarheid via hun site.

Dat verslag is een onthullend opstel. Zeker in Amsterdam hebben krakers altijd een nooit helemaal kapot te krijgen sympathie genoten, omdat ze met hun prachtige woonidealen steeds maar weer de repressieve politie tegenkwamen. Maar de Vrankrijkers doen van hun feiten verslag op precies dezelfde manier als waarop het hele politieapparaat begint te smoezen zodra burgers een terechte klacht indienen.

Wat is er volgens de verdachten gebeurd toen een paar van hen probeerden Yoghurt en z’n vriend van hun deur te verjagen?

‘Hierbij’, schrijven ze ‘zijn enkele klappen met stokken gegeven op het lichaam, en nadrukkelijk niet op het hoofd’.Vervolgens zou ‘een discussie van meer dan vijf minuten’ zijn gevoerd, waarna ‘Yoghurt een lichamelijk dreigende houding aannam’, en iemand hem ‘een elleboogstoot op zijn kaak’ gaf, als gevolg waarvan hij ‘stijl achterover’ op die stoeprand viel. Volgens getuigen is er nooit sprake geweest van stokken of elleboogstoten. Er was sprake van steigerpijpen.

Je hebt feiten waar je de onwaarheid meteen van afleest.

Burgemeester Cohen heeft kortgeleden toegegeven dat sommige Marokkaanse jongeren niet deugen. Nu de krakers nog?