Grommend punkbeest op damespumps maat 45

Hij was ruw en sexy op het podium. Samen met zijn vrouw Poison Ivy speelde Lux Interior horrorpunk met hun band The Cramps .

„Babababa ba-ba-boogie!” Lux Interior, de zanger van The Cramps die woensdag in een ziekenhuis in het Californische Glendale overleed aan een hartkwaal, belichaamde het oergevoel van de rock’n’roll. Hij is 62 jaar geworden. Zijn teksten bestonden vaak uit niet meer dan een verzameling bronstige kreten en op het podium paradeerde hij rond op damespumps maat 45, de broek afgezakt tot ver onder de heupen. Grommend met de microfoon in zijn mond beklom hij de geluidsinstalllatie, als was hij King Kong in eigen persoon.

Lux Interior, geboren als Erick Lee Purkhiser in Ohio, schiep samen met zijn vriendin en later echtgenote Poison Ivy (Kirsty Wallace) het genre van de psychobilly: een rauwe variant op de oude rockabilly- en garagerockplaatjes die ze fanatiek verzamelden. Surfgitaarloopjes en thema’s uit horrorfilms vervolmaakten de unieke sound van The Cramps. Zelf noemden ze het liever ‘rebel folk music’: ruige en kale rock’n’roll die gericht was op de onmiddellijke bevrediging van alle zintuigen. Respectabel mocht het niet worden.

Interior ontmoette Ivy toen hij haar als liftster oppikte, terwijl ze studeerden aan de universiteit van Sacramento. Met hun band zochten ze in 1975 aansluiting bij de ontluikende punkbeweging van New York. Garagerocklegende Alex Chilton produceerde hun debuutalbum Songs The Lord Tought Us en live hielden ze obscure rocksongs als Surfin’ bird van The Trashmen en Psychotic reaction van Count Five in ere. Horrorseries en B-films inspireerden eigen nummers als I was a teenage werewolf en Bikini girls with machine guns.

Op het album A date With Elvis (1986) voerde Interior zijn oversekste imago naar nieuwe hoogten met Hot pearl snatch en Can your pussy do the dog? The Cramps veegden de vloer aan met de bedachtzaamheid van hun bravere tijdgenoten. Ze wilden weer terug naar rock’n’roll als de muziek van de duivel. „Onze muziek heeft alles te maken met seks en het leven,” zei Lux Interior in een interview met deze krant. „Het is geen kunstwerk waar je eerst omheen moet lopen om het te kunnen begrijpen.” Met wisselende drummers en bassisten bleef de groep optreden totdat Interiors hartconditie het niet meer toeliet. Hij zocht de emotie van het primaire rock’n’rollgevoel in muziek die tot op het bot ging.

Zie voor muziek en beelden The Cramps: nrc.nl/kunst