Drinken als een Rus

Met Nastja en Masja besluit schrijver Arnon Grunberg zijn bruidenjacht in de Oekraïne. Tijd voor een dessert – zo vaak komen in Cherson tenslotte geen buitenlanders.

In de lobby van het Ingoel Hotel in Nikolajev wacht ik op Tanjoesjka en Nataljoesjka, met wie ik die avond zal gaan bowlen. Ik ben in de Oekraïne met een groep Amerikaanse mannen die hier een bruid zoeken, zo niet voor de rest van hun leven dan toch op zijn minst voor een paar dagen of in het ergste geval een paar uur. Onvermijdelijk kom je op zo’n reis steeds collega-zoekenden tegen die je vragen: „Hoe gaat het?” Waarmee wordt bedoeld: „Hoe gaat het met je bruid?”

Met veel lawaai komt John, de Irak-veteraan, de trap afhollen. Hij is de date van Tanjoesjka. Ik zal deze avond Nataljoesjka vergezellen. Johns eerste huwelijk duurde enkele weken. Hij ziet mij niet of doet alsof hij mij niet ziet. Pas als Nataljoeska in de lobby verschijnt, zegt hij tegen me: „Ah, daar ben je”.

Tijdens het bowlen komt een ongekende drift in me naar boven. Ik moet van de Irak-veteraan winnen. Alsof het alleen nog maar daarom gaat. Na het bowlen zegt John zachtjes tegen mij: „Ik heb een probleem. De meisjes willen gaan eten, maar ik heb zo nog een date. Met een achttienjarige die op de website (www.loveme.com) heeft gezet dat ze geïnteresseerd is in mannen tot en met vijfenzestig. Dat kan ik niet laten schieten. Dat begrijp je”.

Dat begrijp ik.

Alleen Tanjoesjka begrijpt het niet. Buiten voor een taxi speelt zich een scène af die eindigt met Tanjoesjka’s woorden: „Ik wil helemaal niets”. John vertrekt naar zijn achttienjarige. En ik zit met Tanjoesjka en Nataljoeska opgescheept, die ik naar behoren probeer te troosten.

Ze nemen me mee naar een Arabisch restaurant, waar Tanjoesjka mij vertelt dat ze verloofd was met een Duitser van eind veertig. Hij woonde in de buurt van München en hij deed iets met computers. In Venetië had hij haar ten huwelijk gevraagd, maar de ring kwam pas later, want die had hij op het internet besteld en die was nog niet afgeleverd. Hij had al een verloofde uit Thailand gehad en een uit een ander Aziatisch land, nu knabbelde hij aan de Oekraïne.

Een paar weken na zijn aanzoek in Venetië maakte hij het uit. Hij vertrouwde Tanjoesjka niet, hij was te jaloers. „Het is niet zo romantisch om een ring op het internet te kopen”, zegt Tanjoesjka.

„Nee”, zeg ik.

Lang nadat ik de Oekraïne heb verlaten, zal ik nog e-mails uitwisselen met Tanjoesjka. Haar Engels is ongewild poëtisch. Ook ongewilde poëzie is poëzie.

De karavaan trekt verder naar Cherson. Enkele mannen blijven achter in Nikolajev. Ze hebben daar iets gevonden. De reisleider, John Adams, is daar niet blij mee. Zijn filosofie, en die van zijn bedrijf A Foreign Affair, is: zoveel mogelijk vrouwen zien en dan je keus maken.

Wie Cherson in de winter heeft meegemaakt, weet dat alcoholisme een verstandig besluit kan lijken.

Wij zullen de dames van Cherson in de ontbijtzaal van Hotel Fregat ontmoeten. Op de kamers van Hotel Fregat werken de toiletten niet. In de ontbijtzaal van Hotel Fregat is het zo koud dat wodka drinken de enige rationele oplossing is.

Een politieagent met snor, die ik tot nog toe in iedere stad met een andere dame uit zijn hotelkamer heb zien komen, zegt tegen een andere man: „Vrijheid is het loon van de zonde”.

Al een uur na het begin van de ontmoeting in Cherson zie ik meisjes die zo dronken zijn dat ze alleen nog mompelen: „Love you, love you.” Er komen ook oudere vrouwen op zo’n ‘social’ af, maar de concurrentie is meedogenloos. Het aantal jonge vrouwen is niet in het voordeel van de vrouwen. Deze avond ga ik uit met twee negentienjarige studenten van de agrarische universiteit van Cherson, Nastja en Masja, en hun vertaalster Larisa. Hoe verder weg van de beschaving, hoe minder het Engels.

We gaan naar een van de beste restaurants in de stad, Nostalgy, waar het leeg en donker is. Het gesprek verloopt dankzij tussenkomst van de vertaalster prettig. De liefde overwint alles, zeggen de meisjes. Ik doe nog een journalistieke poging en vraag wat ze vinden van een bedrijf als A Foreign Affair. „Het is een manier om buitenlanders te leren kennen”, zeggen Nastja en Masja. „Zoveel buitenlanders komen niet naar Cherson”. Daar is niets tegenin te brengen. Ik bestel nog maar een wodka.

„Je drinkt als een Rus”, zegt Masja. Het grootste compliment dat ik deze reis heb gekregen. Ze mogen het op mijn grafsteen zetten: „Hij dronk als een Rus. Hij neukte als een neger. Hij schreef als een Jood. Hij was stipt als een Duitser”.

We bestellen nog een dessert. Zo vaak zijn er hier geen buitenlanders. Eigenlijk zou de vertaalster erbij moeten blijven als je eindelijk met elkaar naar bed gaat. Het is de vertaling die de wonden heelt.

In de bus terug naar Odessa zegt de Irak-veteraan: „Als ik een politicus was, dan zou mijn programma heel simpel zijn: grote tieten voor alle vrouwen. En ik denk dat ik nog gekozen zou worden ook”.

De groep is uitgedund. In diverse steden zijn diverse mannen achtergebleven bij diverse vrouwen. David, de gepensioneerde man uit Chicago, zegt tegen me op fluistertoon: „Weet je wat ik denk? Ik denk dat deze organisatie gerund wordt door de maffia. En jij? Je moet het eerlijk zeggen. Werk jij voor de Mossad?”

Eén man uit onze groep is verloofd geraakt, de politieagent met de snor. Hij ziet er niet ongelukkig uit en hij verkondigt aan iedereen die het horen wil dat Obama een terrorist is. Ook aan Oekraïense dames, hoewel die toch duidelijk andere zorgen hebben.

Maar de vertaling doet wonderen.

Mijn potentieel aanstaande Joodse bruid Elizabeth uit Zaparozjije heb ik niet meer opgezocht, ik had het te druk.

Op het vliegveld van Odessa voegt Sam, de Indiër uit Florida, zich bij de groep. De man, die 51 is maar zich soms 31 voelt en daarom ook maar meldt dat hij 31 is, want waarom zou je je ouder voordoen dan je bent?

Hij zou met hetzelfde bedrijf rond Kerst op een ‘romance tour’ gaan naar Costa Rica, maar die heeft hij afgezegd. Want hij heeft iemand gevonden in Nikolajev. Jammer voor de dames in Costa Rica.

„De vertaalster was uitstekend”, zegt hij. „Hoe oud is de vrouw die je hebt gevonden?”, vraag ik. „Ongeveer dertig”, zegt hij. Maar aan zijn stem hoor ik dat het eerder twintig zal zijn dan dertig.

Hij pakt zijn telefoon en belt haar op. „Wacht even”, zegt hij als hij haar aan de lijn heeft. Hij rommelt in zijn tas, haalt een notitieboekje tevoorschijn en leest een paar zinnen op in het Russisch. Wat zal het zijn geweest? „Ik houd van je.” Of: „Jij bent de mooiste van alle mooie vrouwen.” Of: „Jouw ogen maken me gelukkig.” Of: „Zonder jou wil ik nooit meer opstaan.”

Het doet er niet toe. Uiteindelijk zullen de vertalers er iets moois van maken.

Dan gaat Sam verder in het Engels: „Dat liedje dat we gisteren hoorden”, zegt hij, „Imagine Me and You, dat gaat maar niet uit mijn hoofd”. Hij hangt op.

„Met Kerst ga ik terug”, zegt hij.

„En ga je een visum voor haar aanvragen zodat ze naar Amerika kan? Ga je met haar trouwen?”

Er verschijnt een grijns op zijn gezicht. „Je moet niets overhaasten”, zegt hij. „Alles rustig aan”.

SLOT