Veel klein vuil, af en toe een essay

Wat ik graag in een opinieblad zou lezen, zijn onderwerpen waar dagbladen en televisie niet aan toe komen en die zo een onverwacht licht op de wereld werpen. Deze week valt er met die verwachting weinig te oogsten in de weekbladen. Er wordt veel herdacht, achteromgekeken en hergebruikt, met als dieptepunt de cover story van HP/De Tijd. Die bestaat uit de hernieuwde publicatie van passages uit dagboeknotities van een werkloze, omdat er nu ook weer veel mensen hun baan dreigen kwijt te raken. De notities verschenen in 2005 in boekvorm.

Zinniger is dan in De Groene de terugblik op de twintig jaar geleden tegen Salman Rushdie uitgesproken fatwa, volgens redacteur Aart Brouwer het begin van de islamitische chantage. Hetzelfde blad publiceert ook een handig overzicht van alle nieuwe speelfilms over de Tweede Wereldoorlog, waarin helden- en slachtofferrollen worden genuanceerd. Een prikkelende stelling luidt dat de holocaustfilm net zo’n spannend genre begint te worden als de western of de gangsterfilm.

Waar je heel weinig over hoort of leest is de toestand van de Nederlandse universiteiten. Naar aanleiding van twee recent verschenen boeken opinieert wetenschapper Ewald Engelen in De Groene dat het bezwaar tegen de huidige bestuurskundige revolutie niet is dat zij een arcadische droom zou vervangen door een industriële nachtmerrie, maar dat vooralsnog alles bij het slaperige oude blijft.

Nieuw was voor mij ook de in Elsevier geconstateerde opmars van het ‘wrijfje’; wie op een receptie geen gesprek wil onderbreken met een handdruk, wrijft een bekende even over de bovenarm.

Vrij Nederland zoekt de diepgang vooral in een drietal profielen, die klein vuil naar boven brengen. Het strafblad van succesvol ziekenhuisondernemer Aysel Erbudak blijkt iets uitgebreider te zijn dan tot nu toe bekend. Tot haar adviseurs behoren de artsen Bob Smalhout en Rob Oudkerk, alsmede Yves Gijrath van de Miljonair Fair. Weet niet of ik dat wilde weten, maar ik las het stuk wel helemaal uit. Zoals je dan toch ook verrast bent dat de lievelingsfilm van Israëls kandidaat-premier Tzipi Livni The Matrix is, en benieuwd naar de speculaties die VN doet over de onthulling door Theodor Holman van een korte seksuele relatie van Theo van Gogh met een Amsterdamse wethouder.

HP/De Tijd zet alle aantijgingen tegen topambtenaar van Justitie Joris Demmink nog eens op een rij, gevolgd door alle door hem afgedwongen rectificaties. Dan blijft er weinig over. Misschien moeten we gewoon wennen aan de transformatie van de opiniebladen tot roddelpers, met hier en daar een essay over Darwin, als een interview in de Playboy.