‘Spion van Oranje’ is over the top én knullig Hollands

Spion van Oranje. Regie: Tim Oliehoek. Met: Paul de Leeuw, Najib Ahmali

Regisseur Tim Oliehoek (Vet hard) trekt een heel blik televisiehoofden open in zijn ‘actiekomedie’ Spion van Oranje. De meesten spelen ongeveer zichzelf in kleine rolletjes. Hoofdrolspeler Paul de Leeuw niet; hij heeft ook meteen een dubbelrol. Hij is zowel de sneue homoseksuele modeontwerper François van Vliet als diens duivelse tweelingbroer Bruno von Lippe , die heel Nederland in de Noordzee wil laten verdwijnen.

In de eerste scène gaat meteen het Paleis op de Dam de lucht in. Ook wordt er nog, lichtelijk gewaagd, heen en weer gezeuld met de koninklijke botten in de Delftse grafkelder van de Oranjes. In een kliniek voor plastisch chirurgie komt De Leeuw pardoes in de ton terecht waarin het afgezogen vet wordt verzameld, om vervolgens rond te lopen met vieze klodders in zijn gezicht. Zo gaat het een film lang door met humor in de categorie: lach of ik schiet.

Alles aan Spion van Oranje is mijlenver over the top en tegelijk knullig Hollands. De Leeuw wist een snaar te raken met zijn bijdrage aan Alles is liefde. In Spion van Oranje doet hij dat niet.

Spion van Oranje is meer een aaneenrijging van lollige scènes dan een film met een spanningsboog; de film lijdt daarnaast onder te veel bijfiguren, die te veel ruimte krijgen. De ambitie om James Bond te parodiëren mag er zijn, maar uiteraard ontbreekt het budget om het ook goed te kunnen doen doen. Regisseur Oliehoek omschrijft de film zelf als ‘plat vermaak’ en zo is het.