Nieuw: de wegbrengchinees

Zullen de Chinese staatseconomen er nog iets van snappen?

De Volksrepubliek investeerde de afgelopen jaren miljarden dollars in westerse economieën. Miljarden die het land had verdiend in razend snel uit de grond gestampte fabrieken die van alles tegen lage kosten wisten te vervaardigen. Het klotsende geld kwam met een omweg terug bij de grote klanten van China’s exportindustrie: de Verenigde Staten en West-Europa.

Eerst vooral door de aankoop van staatsobligaties. Maar de laatste jaren begonnen de Chinezen voorzichtig te beleggen in westerse bedrijfstakken die veel geld nodig hadden. Aldus werden ze aandeelhouders in westerse banken. Communisten werden kapitalisten.

Nu likken de Chinesen verbijsterd hun wonden: de Amerikaanse bank Bear Stearns, waarin het Chinese staatsbeleggingsfonds Citic eind 2007 een miljard dollar had geïnvesteerd, werd ruim een jaar geleden ternauwernood gered door JP Morgan. De Britse bank Barclays verloor het afgelopen jaar ruim 50 miljard euro van haar waarde. De China Development Bank heeft er miljarden in gestoken.

Eind 2007 werd de Chinese verzekeraar Ping An jubelend verwelkomd als nieuwe aandeelhouder in Fortis. Ping An is geen staatsbedrijf, maar een particuliere onderneming: „Dit is het begin van een groot verhaal”, sprak men destijds. De aankoop van een bijna 5-procentsbelang ter waarde van 1,9 miljard euro, zou wat moois moeten worden.

Ping An schoof zijn oprichter en bestuursvoorzitter Louis Cheung als commissaris naar voren. En er kwam een ambitieus samenwerkingsplan. Voor ruim 2 miljard zou Ping An de helft van Fortis’ vermogensbeheerder vergaren. Maar toen die deal werd uitgewerkt, ging het bergafwaarts met het Belgisch-Nederlandse concern.

Terwijl Fortis het toegezegde geld steeds harder nodig had, hield Ping An de boot af. De joint venture werd afgeblazen en Fortis viel – ook door andere omstandigheden – bijna om. In oktober werd het concern gered door de overheden van België en Nederland. Nationalisatie als antwoord op het instortende kapitalisme.

Louis Cheung zal het maar moeilijk kunnen bevatten, net als zijn miljard landgenoten die nog maar net afscheid van het communisme aan het nemen waren. Hij trok zijn conclusies en stapte maandag op als commissaris. Gefrustreerd en gedesillusioneerd, zeker. Maar los van het ontmantelde concern zal hij veel gemakkelijker de stap kunnen zetten die in het kapitalistische Westen ook zo gebruikelijk is na mislukte zakenavonturen: een forse claim indienen.

Philip de Witt Wijnen