Kinderfilms over spoken en ratten

Geen bereik

Regie: Ari Kristinsson.

De film Geen bereik is waarschijnlijk de eerste jeugdfilm waarin het mobieltje een doorslaggevende rol speelt in de plot. Kalle wordt door zijn moeder voor de Kerstdagen naar zijn vader in het IJslandse niemandsland gestuurd, en daar heb je dus, behalve het gebruikelijke Scandinavische jeugdfilmgedoe met zwangere stiefmoeders en vage halfzusjes, ook nog eens geen bereik. Geen bereik! Dan wil je toch het liefst zo snel mogelijk terug naar Reykjavik? Vooral als Kalles halfzus ook nog beweert wél bereik te hebben, ja contact met geesten en spoken en zo.

Dan gaat het pas echt van start. Kalle en zijn zusje raken verdwaald in de sneeuw en worden belaagd door een hongerige ijsbeer. Voordat het allemaal al te volbloedhorror voor kinderen begint te worden, heeft regisseur Ari Kristinsson een mooie sprookjesachtige wending in petto. (DL)

Spooktijd met Laban

Regie: Per Ahlin.

Een nieuwe reeks avonturen over het spookje Laban dat niet griezelen kan, brengt voor de jongste filmkijkers net zoveel schattigheid als de voorganger die eind vorig jaar in de bioscopen draaide. Er worden veel spookverhalen verteld door papa Spook, mama Spook, zusje Labolina en prins Basboos uit kasteel Goedemorgenzon bij wie de hele familie Spook in de kelder woont.

Als het Zweedse neefje van Caspar the Friendly Ghost en het Sprookje van iemand die erop uittrok om te leren griezelen van de gebroeders Grimm staat Laban in een lange traditie. Er bestaat nog altijd geen betere manier voor kinderen die bang zijn in het donker om hun angst te overwinnen dan door die angsten een beetje op de hak te nemen. (DL)

Despereaux, de dappere muis. Regie: Sam Fell en Rob Stevenhagen.

De rat Roscuro zorgt er per ongeluk voor dat de koningin van schrik doodgaat. Alle ratten worden verbannen en de genoegens van geurige soep zal niemand meer smaken. Totdat het dappere muisje Despereaux in het vizier komt. Dan wordt de vertelling wat rommelig. Best jammer, want het verhaal over onnodige angstgevoelens is niet onaardig. De animatie van de ratten- en muizenwereld is redelijk, maar op de mensenfiguren is blijkbaar bezuinigd. Daar merk je dat de film Brits is en een lager budget had dan Amerikaanse evenknieën. (AW)