Dat zoenende meisjes ook vervelend konden zijn

Een vriendin van mij moest afgelopen weekend werken als doorbitch. Een doorbitch is iemand die op feesten keurt of mensen naar binnen mogen, meestal aan de hand van hun kleding. Het blijft een gek idee dat zij over feestgangers beslist met een minzame Romeinsrechtelijke duim omhoog of omlaag, vooral omdat ik haar ken als iemand die graag boterhammetjes met hagelslag voor je maakt. Ze stond ook aan de deur bij Wasteland, een fetisjfeest waar mensen niet-ademend pvc en ik-stap-je-hondje-lek-pumps dragen, en daar zou ze een levende deurmat krijgen: een meneer waarover iedereen naar binnen zou wandelen. Daar was ze van tevoren nogal bang voor. ‘Wat als-ie nou heel veel pijn heeft?’ vroeg ze bezorgd. ‘Wat als-ie het nou heel lekker vindt?’ vroeg ik. Toen was ze nog banger. Uiteindelijk had de levende deurmat griep, iets waar ze intens blij om was. Maar dit was een feest met als thema ‘Burlesque’: erotisch, decadent; een nachtclub waar een vrouw in korset aan een sigarettenpijpje lurkt en luistert naar ingewikkelde jazz. Of zoiets. Ik had al eerder van Burlesque-feestjes gehoord, maar dit was in Zaandam, wat betekende dat het nu voor een groot publiek zou zijn, voor ‘25-plussers die zich ontheemd voelen in de hedendaagse uitgaansscene en verlangen naar stijl’.

Een andere vriendin ging mee. Ik wilde graag tepelkwastjes zien. Zij wilde oprecht weg van de hedendaagse uitgaansscene. Dat komt doordat ze lesbisch is. Volgens haar werd het uitgaan namelijk overgenomen door De Vanillelesbiennes: meisjes die enkel ’s weekends experimenteerzoenen. ‘Zij versieren mij, en als ik dan verder ga ben ik opeens een vieze pot. Ik loop voortdurend blauwtjes door meisjes die te veel naar Kate Perry luisteren.’ Ik had nog nooit stilgestaan bij het idee dat zoenende meisjes ook vervelend konden zijn. Maar nu hoopte ik net zo hard als zij dat er op dit feest iemand zou rondlopen die niet alleen naar stijl verlangde, maar ook naar serieus geschaar.

Die persoon was er niet. Wel waren er: kleine, kale en extreem gespierde mannen. Met hun typische gorillaloopje (want te gespierde armen en benen) liepen ze door de vrij lege zalen. Terwijl alles een gevoel van luxe en opwinding zou moeten uitstralen – veel rood licht, buikdanseressen – wilde het maar niet echt chic worden, en het enige wat me aan erotiek deed denken was het vermoeden dat iedereen swinger was. ‘Dit is het dus ook niet’, zei de vriendin. ‘Maar er is wel een meisje met tepelkwastjes’, zei ik. ‘Daar kunnen we misschien beiden bevrediging uit halen.’

Aaf is maandag terug van vakantie.