Waterman bleef alleen achter

Theater Waterman door Helmert Woudenberg. Gezien 3 febr. Bellevue, Amsterdam. ****

Hatty Waterman is een ontsnappingskunstenaar. Als de nazi’s in 1942 zijn Joodse familie komen halen, laten ze hem achter, omdat hij niet op het lijstje staat. De rest van de Tweede Wereldoorlog weet hij steeds weer op wonderbaarlijke wijze te ontsnappen.

In Waterman, de elfde monoloog van Helmert Woudenberg, behandelt deze de Jodenvervolging. Hij gebruikt hiervoor een interview met de echte Wasserman, inmiddels 86 jaar, die tegenover zijn overgrootvader op het Waterlooplein woonde.

Op evocatieve wijze schildert hij het arme, maar bonte leven in de Jodenbuurt, en hoe dit leven in een paar jaar tijd werd vernietigd. Sterke mannen, overlevers, vormen zijn specialiteit. Met zijn dokwerkerspostuur en gebeeldhouwde kale hoofd straalt hij zoveel kracht uit dat onder zijn rustige, losse verteltoon als vanzelf dreiging voelbaar is. Na Jezus en Fortuyn toont Woudenberg met Waterman zich opnieuw de grootmeester van het solotoneel.

Watermans ontsnappingsavonturen zijn erg spannend en tegelijkertijd klinken ze zo vergeefs. Want wat is de zin van overleven als je ouders, broers en zusjes worden vermoord? Tevergeefs probeert hij hun dertien namen te noemen. Steeds vergeet hij er twee. Hield Waterman eigenlijk niet op met leven toen het grote gezin werd afgevoerd in de vrachtwagen en hij als enige achterbleef in de lege huiskamer?